Erik, Bram, Lin en Mieke zijn samen een weekend weg op een Waddeneiland. Even lijkt de harde werkelijkheid van hun wereld ver weg. Er wordt gegeten, gewandeld, gelachen en vooral veel gegamed.

Maar Bram en Erik weten allebei dat er iets tussen hen hangt wat ze niet langer kunnen negeren.

Wanneer Lin en Mieke de volgende ochtend besluiten samen te gaan shoppen, blijven de jongens alleen achter. De spelcomputer staat aan. De controllers liggen in hun handen.

En dan legt Erik ineens zijn controller neer.

Soms is één ogenblik genoeg om te weten dat je leven nooit meer hetzelfde zal zijn.

Zeker. Ik zou voor de Facebookpost niet te veel verklappen, maar wel duidelijk maken dat deze aflevering donkerder is dan de vorige:

Na het ontspannen etentje van de vorige aflevering keert het verhaal terug naar de harde werkelijkheid. Alex wacht in de gevangenis op zijn proces en klampt zich vast aan zijn advocaat als enige hoop. Wanneer die met onverwacht nieuws komt, lijkt er even licht aan het einde van de tunnel. Maar in een systeem waarin de regels vooral de machthebbers dienen, blijkt hoop een kwetsbaar bezit.

Tijdens een gezellig etentje groeien de vriendschappen tussen Erik, Bram, Mieke en Lin verder. Oude herinneringen en nieuwe plannen zorgen voor een onbezorgd moment, maar de dreiging van het regime blijft als een onzichtbare schaduw over hun levens hangen.

Deze keer twee heel verschillende scènes: Alex krijgt eindelijk een advocaat, terwijl Bram langzaam ontdekt wat Erik bedoelde met één geheimzinnig woord: rookgordijn.

Alex wist niet meer precies hoeveel dagen hij vastzat. De uren vloeiden in elkaar over en zonder klok of daglicht verloor hij elk gevoel voor tijd. Wat hij wel wist, was dat iedere ondervraging hetzelfde patroon volgde.

Bram heeft eindelijk iemand in vertrouwen genomen. Maar terwijl zijn wereld een beetje lichter wordt, begint die van Mieke juist steeds meer vragen op te roepen.

Ares balt zijn vuist.

“Liefde heeft altijd oorlog uitgelokt.”

“En altijd hoop,” antwoordt Aphrodite.

Sommige gesprekken beginnen luchtig.
Over studie.
Over uitgaan.
Over de toekomst.
Totdat één naam valt.
Plotseling wordt duidelijk hoe gevaarlijk deze wereld werkelijk is.

En terwijl Bram nietsvermoedend slaapt, beginnen ook bij Mieke de eerste vragen te ontstaan.

Soms heb je maar één persoon nodig die naar je luistert.

Bram probeert al maanden zijn gevoelens te verbergen. Voor de buitenwereld. Voor zijn vrienden. Zelfs voor zichzelf.
Maar Lin kent hem beter dan wie dan ook.

Wanneer Bram eindelijk breekt, wordt duidelijk dat sommige geheimen te groot zijn om alleen te dragen.

Bram denkt aan Erik.

Erik denkt aan Bram.

Terwijl Bram worstelt met gevoelens die hij voor niemand durft uit te spreken, probeert ook Erik zijn gedachten op orde te krijgen. Sommige gevoelens laten zich maar moeilijk wegduwen.

Maar in een samenleving waar bepaalde gevoelens niet mogen bestaan, kan zelfs een onschuldige verliefdheid gevaarlijk zijn.

Een wereld die krimpt

Hermes kantelt zijn hoofd, alsof hij luistert naar iets wat alleen hij kan horen.

“Trump is naar de onderwereld vertrokken,” zegt hij achteloos.

In een toekomstig Nederland kan een verkeerde blik al genoeg zijn om in de problemen te komen.

Bram en Erik weten dat maar al te goed.

Eerst waren het alleen filmpjes op TikTok en Instagram waar Arjan graag naar keek. Korte woedende video’s waarin jongens van nauwelijks zestien riepen dat Nederland kapotging. Dat kinderen werden beïnvloed. Dat niemand nog iets durfde te zeggen.

De goden spreken. Ze zitten hoog. Hoger dan de stad. Hoger dan wetten. Hoger dan schuld.