Erik en Bram: wat niet mag zijn (4)

Lin doet de deur open.
'Sorry meiden, helemaal vergeten.'
'Dat merken we.'
'Ik heb onverwacht bezoek gekregen.'
'Maar we zouden naar de Woo gaan.'
'Geen zin meer?'
Lin schudt haar hoofd.
'Nee. Hij is er nog.'
'Wie?'
'Bram.'

De twee meiden kijken elkaar aan.
'Lucky you.'
Lin voelt hoe ze moet glimlachen.
Jullie mogen best even binnenkomen. Maar niet te veel lawaai maken.'
'Waarom niet?'
'Bram ligt boven te slapen. Morgen heeft hij een tentamen.'
'Wat zijn jullie toch schattig samen.'
Lin opent haar mond om iets te zeggen.
Maar sluit hem weer.

De vriendinnen komen binnen en ploffen direct op de bank.
'We blijven maar even,' zegt een van hen. 'We hebben straks nog afgesproken in de Woo.'
'Met twee jongens,' vult de ander grijnzend aan.
‘Misschien is het wel wat voor ons. We zijn al 23 en de tijd dringt. Nog twee jaar en dan horen we volgens de regels getrouwd te zijn. Maar dat mag de pret niet drukken. Eerst nog even genieten’.

Ze kijken Lin veelbetekenend aan.
'Weet je zeker dat je niet meegaat?'
'Heel zeker.'
'Dat zeggen wij ook altijd.'
De drie moeten lachen.
'Met Bram boven zou ik trouwens ook thuisblijven.'
Lin rolt met haar ogen.
'Jullie zijn onmogelijk.'

Ze probeert het gesprek een andere kant op te sturen.
Dat lukt even.
Ze praten over muziek, colleges en een docent die alweer een nieuw loyaliteitsformulier heeft uitgedeeld.
Maar vroeg of laat komt het gesprek toch weer op iets anders.
'Hebben jullie het van Alex gehoord?'
Lin kijkt op.
De naam zegt haar wel iets.
Een student scheikunde.

Rossig haar.
Rustige jongen.
Ze had hem een paar keer gezien in de Woo.
'Wat is ermee?'
De glimlach verdwijnt van het gezicht van haar vriendin.
'Hij is vorige week opgepakt.'
Even blijft het stil.
'Waarom?'
'Ze zeggen dat hij een andere student heeft benaderd.'
'En?'
'Die heeft melding gemaakt.'
Niemand lacht meer.
'Volgens mijn broer zit Alex inmiddels vast.'
'Dat weet je toch niet zeker?'
'Nee.'
Haar vriendin haalt haar schouders op.
‘Maar zo gaan die dingen tegenwoordig.'
Lin voelt hoe haar maag samentrekt.
Boven ligt Bram te slapen.

**********

Na uren woelen is Erik uiteindelijk toch in slaap gevallen.
Wanneer Mieke wakker wordt, draait ze zich op haar zij en kijkt naar hem.
Voorzichtig streelt ze over zijn rug.
Er gaat een lichte huivering door zijn lichaam, maar hij blijft doorslapen.

Mieke staat zachtjes op om hem niet wakker te maken.
Omdat ze de slaap niet meer kan vatten, nestelt ze zich met haar e-reader in een fauteuil.
Ze probeert te lezen.

Na twee pagina's merkt ze dat ze geen idee heeft waar het verhaal over gaat.
Haar gedachten dwalen steeds af naar Erik.
Hij gedraagt zich de laatste tijd zo anders.
Afwezig.
Alsof hij soms helemaal niet luistert.
Alsof hij ergens anders is.
Ze zucht.
Er zal toch geen andere vrouw in het spel zijn?
Maar vrijwel direct verwerpt ze die gedachte weer.
Erik is lief.
Attent.
Hij weet haar steeds weer te verrassen.
Zoals dat weekend aan zee waar hij zomaar mee kwam.

Ze moet niet overal iets achter zoeken.
Hij heeft het gewoon druk.
Met zijn studie.
Met de zwemclub.
Met zijn vrienden.
Welke jongen van twintig wil iedere avond met zijn vriendin op de bank zitten?
Misschien zit zij hem wel te veel op de huid.
Wanneer ze terug naar bed gaat, slaapt Erik nog steeds.

Ze kruipt dicht tegen hem aan.
Op het moment dat ze haar ogen sluit, hoort ze hem iets mompelen.
Heel zacht.
Bijna onverstaanbaar.
'Bram...'
Mieke opent haar ogen.
Een paar seconden blijft ze bewegingloos liggen.

Wie is Bram?