Maspalomas: een intieme must-see
Probeer je eens voor te stellen dat je op je 76e van de ene op de andere dag je zelfstandigheid, vrijheid én een deel van je identiteit verliest. Lijkt me vreselijk. Maar dat is wel wat de hoofdpersoon overkomt in Maspalomas (2025), een film van de regisseurs José Mari Goenaga en Aitor Arregi, die ik onlangs heb gezien.
Romeo en Julia: Shakespeare in het Nederland van nu
Gezien de voorstelling Romeo en Julia van Theater Oostpool, de het klassieke stuk van Shakespeare op de planken brengt in een vernieuwende, eigentijdse enscenering, waarbij het verhaal verplaatst was naar het hedendaagse Nederland.
Frans Franciscus: oude meesters, nieuwe verhalen
In de tentoonstelling Godenschemering in het Centraal Museum Utrecht zien we werken van Frans Franciscus waarin oude schildertradities en actuele maatschappelijke thema’s samenkomen. Met humor, scherpe observaties en bijzondere verwijzingen naar het verleden behandelt hij onderwerpen als diversiteit, liefde en onrecht. Een indrukwekkende tentoonstelling van een kunstenaar die aandacht verdient.
Coward: liefde en oorlog
Er zijn al talloze films gemaakt over de Eerste Wereldoorlog. Toch wist Coward, een Belgisch-Nederlands-Franse film uit 2026 van regisseur Lukas Dhont, me van begin tot eind te boeien. Niet alleen vanwege de gruwelijkheden van de oorlog, maar vooral door het verhaal van twee jonge soldaten die verliefd op elkaar worden.
Als vader vechten is
Het Nieuw Utrechts Toneel (NUT) maakte van Als vader vechten in de Paardenkathedraal een bijzondere theateravond. De voorstelling duurde anderhalf uur, maar met een driegangendiner en een gesprek na afloop over alleenstaand vaderschap was het programma toch avondvullend.
&Juliet: veel spektakel, weinig inhoud
&Juliet* is ongetwijfeld een aantrekkelijke voorstelling voor liefhebbers van bekende pophits, uitbundige dans en veel spektakel. Maar wie meer verwacht van de eigentijdse bewerking van Shakespeares beroemde liefdesdrama, komt wat mij betreft bedrogen uit.
Tulip town: meer dan vermaak
Ik bewonderde Steef de Jong al toen hij met zijn eenmansoperettes en kartonnen decors op de Parade stond. Onlangs zag ik zijn jongste productie Tulip Town in een uitverkochte grote zaal van de Stadsschouwburg Utrecht. Het was anderhalf uur genieten van wat Steef in zijn introductie een punkoperette noemde.
Downtown: een verleden dat dichtbij blijft
Gisteren de Nederlandse film Downtown (2026) gezien. Deze prachtige film van regisseur Michiel van Erp raakte me diep. Het verhaal speelt zich af in twee periodes die ik me nog bijzonder goed herinner: de tweede helft van de jaren tachtig en het coronajaar 2021.
Wie is er bang voor een boek?
Boeken over thema’s als ras en lhbti worden uit Amerikaanse schoolbibliotheken geweerd. Als je me tien jaar geleden had gevraagd of ik geloofde dat dit in de Verenigde Staten op deze schaal mogelijk zou zijn, had ik waarschijnlijk mijn hoofd geschud. Boekverboden associeerde ik met totalitaire regimes. Niet met een land dat zich zo graag als verdediger van de vrijheid presenteert.
Carmen (must die): te veel thema’s voor één voorstelling
In de Blauwe Zaal van de Stadsschouwburg zag ik de première van Carmen (must die), een creatie van Giovanni Brand. Een originele en energieke voorstelling die een belangrijk onderwerp aansnijdt, maar naar mijn smaak uiteindelijk te veel tegelijk wil vertellen.
Beyond the Ball: een vroeg queer icoon op het toneel
Gezien Beyond the Ball van collectief Aqueerius. De voorstelling, geregisseerd door Nina Spijkers en geschreven door Jip Warmerdam, belicht het waargebeurde turbulente leven van Julie d’Aubigny. Deze biseksuele zeventiende-eeuwse operadiva en zwaardvechter verschijnt als een vroeg queer icoon dat zich verzet tegen de aristocratische normen aan het Franse hof van Lodewijk XIV.
Peru: drie weken wachten op het wauwgevoel
Drie weken Peru. Van de woestijn aan de kust naar bijna vijfduizend meter hoogte in de Andes, van de Stille Oceaan naar het Titicacameer en van koloniale steden naar de ruïnes van het Incarijk. Een prachtige reis, zou je denken
Met Erik en Bram terug naar de toekomst?
Nu aflevering 10 online staat, leek het me een mooi moment om iets te vertellen over het ontstaan van dit verhaal. Waarom juist Erik en Bram? Waarom een dystopisch Nederland? En hoeveel van mezelf zit er eigenlijk in Erik?
Een zwarte bladzijde in de Nederlandse geschiedenis
Gisteravond heb ik erg genoten, maar werd ik ook geraakt door De Dolle Koster van de Domtoren, een voorstelling van Theatergroep Aluin en Compagnie Red Yellow & Blue. Het stuk wordt opgevoerd in de Michaëlskapel in de Utrechtse Domtoren, precies op de plaats waar bijna drie eeuwen geleden de gruwelijke homovervolging begon.
Kan in Nederland een dictator aan de macht komen?
Nadat ik Dansen op de Rand had geschreven, een novelle die zich afspeelt in een dystopisch Nederland van 2035, bleef ik met een vraag zitten: zou dit werkelijk kunnen gebeuren? Kan in Nederland een dictator aan de macht komen?
Oh, Otto!: onverwacht sterke serie
Soms verschijnt er een serie waarin homoseksualiteit geen voorzichtig toegevoegd thema is, maar een vanzelfsprekend onderdeel van het leven. De Vlaamse serie Oh, Otto! is daar een prachtig voorbeeld van. Ze is grappig, ontroerend, herkenbaar en soms behoorlijk expliciet. Wat mij betreft is dit een must-see voor iedere queer.
The Odyssey: oude mythen, nieuwe beelden
Gezien in IMAX The Odyssey van Christopher Nolan. Een film van bijna drie uur, maar eerlijk gezegd heb ik me geen moment verveeld. De spectaculaire beelden, het overweldigende geluid en de indrukwekkende actiescènes maken dit tot een film die je wel op het grootste scherm moet zien.
Zijn alle mensen gelijk?
Vrijwel iedereen roept meteen ja. Politici, religieuze leiders, filosofen - ze claimen allemaal de gelijkwaardigheid van de mens te beschermen.
Maar de realiteit is grilliger. De geschiedenis laat zien dat wij mensen juist meesters zijn in het creëren van een 'wij' en een 'zij'.
Wanneer fictie ongemakkelijk dichtbij komt
Jules zou zeggen dat een journalist zich aan de feiten moet houden.
Een schrijver heeft een ander doel. Die probeert zichtbaar te maken wat nog niet gebeurd is, maar wel zou kunnen gebeuren. En soms is dat precies de reden waarom een verhaal verteld moet worden.
Spinoza, Machteloos en de prijs van vrijheid
Hoe tolerant was het Amsterdam van Spinoza werkelijk?
Die vraag bleef bij mij hangen na het zien van Spinoza – de Mokum musical van NITE, in samenwerking met Club Guy & Roni, HIIIT en Het Muziek, in het Amsterdamse Bostheater. De regie was in handen van Guy Weizman en de wervelende choreografie van Roni Haver.