Oh, Otto!: onverwacht sterke serie

Soms verschijnt er een serie waarin homoseksualiteit geen voorzichtig toegevoegd thema is, maar een vanzelfsprekend onderdeel van het leven. De Vlaamse serie Oh, Otto! is daar een prachtig voorbeeld van. Ze is grappig, ontroerend, herkenbaar en soms behoorlijk expliciet.

De serie is bedacht en geregisseerd door Stijn Van Kerkhoven en geschreven door Van Kerkhoven, Ditte Jacoby en Emiel Van Wouwe. Het verhaal speelt zich af binnen de bruisende queergemeenschap van Brussel.

Centraal staat de 26-jarige Otto, uitstekend gespeeld door Jonathan Michiels. Wanneer hij zijn vriend Boris na een reis van drie maanden ophaalt van het vliegveld, denkt Otto zijn vertrouwde leven weer te kunnen hervatten. Hij heeft een huis, een goede baan en een leuke vriend. Wat wil een mens nog meer?

Boris denkt daar anders over. Eenmaal thuis maakt hij een einde aan hun relatie omdat hij Otto te saai vindt. Voor Otto stort zijn overzichtelijke wereld volledig in. Op aandringen van zijn beste vriendin Lente, gespeeld door Jennifer Heylen, installeert hij Grindr en stort hij zich in het Brusselse queerleven. Hij gaat daten, ontmoet allerlei mannen en heeft soms heftige seks. Dat levert grappige, ongemakkelijke en herkenbare situaties op. Tegelijkertijd blijft de vraag knagen of deze vluchtige wereld werkelijk bij hem past. Waar is Otto eigenlijk naar op zoek: avontuur, liefde, bevestiging of gewoon een plek waar hij zichzelf kan zijn?

Ook Lente kampt met twijfels over haar relatie. Haar vriend Gilles koopt een huis op het platteland en verwacht kennelijk dat zij in zijn toekomstbeeld meegaat. Maar is dat ook het leven dat Lente voor zichzelf wil? Net als Otto moet zij ontdekken dat een relatie alleen kan werken wanneer je onderweg jezelf niet kwijtraakt.

Jonathan Michiels en Jennifer Heylen spelen hun rollen bijzonder geloofwaardig. Hun personages zijn sympathiek, maar niet volmaakt. Ze maken fouten, twijfelen, kwetsen anderen en nemen soms beslissingen waarvan je als kijker al vermoedt dat die verkeerd zullen aflopen. Juist daardoor voelen Otto en Lente als echte mensen.

Wat Oh, Otto! bovendien bijzonder maakt, is dat de serie homoseksualiteit en seks niet kuist of voorzichtig in beeld brengt. Queer zijn wordt niet uitgelegd voor een heteroseksueel publiek en de personages hoeven hun bestaan niet voortdurend te rechtvaardigen. Hun liefdes, lusten, onzekerheden en teleurstellingen mogen eenvoudigweg het middelpunt van het verhaal vormen. Daar kunnen Nederlandse televisiemakers nog heel wat van de Belgen leren.

Ik vond Oh, Otto! een geweldige serie, met herkenbare scènes, warme humor en uitstekend acteerwerk. Onder alle seksuele avonturen en komische verwikkelingen gaat de serie over een universele vraag: durf je zelf te bepalen hoe jouw leven eruit moet zien, ook wanneer dat leven anders loopt dan je had bedacht?

Voor queer kijkers biedt de serie herkenning zonder braaf of voorspelbaar te worden. Voor anderen opent ze op een toegankelijke manier de deur naar het hedendaagse queerleven. Maar bovenal is Oh, Otto! gewoon uitstekende televisie. Een absolute aanrader en wat mij betreft een must-see voor iedere queer.