Probeer je eens voor te stellen dat je op je 76e van de ene op de andere dag je zelfstandigheid, vrijheid én een deel van je identiteit verliest. Lijkt me vreselijk. Maar dat is wel wat de hoofdpersoon overkomt in Maspalomas (2025), een film van de regisseurs José Mari Goenaga en Aitor Arregi, die ik onlangs heb gezien.
Afgelopen november heb ik de Winter Pride op Gran Canaria gemist, maar in de film zag ik een groot aantal herkenbare scènes uit het homoleven op het eiland. Maspalomas is een prachtige, verdomd eerlijke film, met mooie beelden en zo nu en dan briljant acteerwerk. De film laat onverbloemd de gayscene van Maspalomas zien.
De 76-jarige Vicente (José Ramón Soroiz) geniet van zijn vrije en openlijk homoseksuele leven, totdat een beroerte daar abrupt een einde aan maakt. Hij wordt noodgedwongen teruggebracht naar San Sebastián, waar zijn dochter (Nagore Aranburu), die hij zo’n 25 jaar geleden in de steek heeft gelaten, hem voor zijn revalidatie onderbrengt in een conservatief verzorgingshuis.
Het weerzien met zijn dochter levert een paar prachtige dialogen op. Omdat Vicente zich in deze omgeving niet vrij voelt om zichzelf te zijn, besluit hij zijn homoseksualiteit te verbergen en opnieuw de kast in te gaan. Tegelijkertijd wordt hij geconfronteerd met de keuzes die hij in het verleden heeft gemaakt en probeert hij de moeizame relatie met zijn dochter te herstellen.
Zijn snelle herstel is een beetje wonderbaarlijk, maar dat mag in een film. Hoe zijn leven verdergaat, laat ik liever aan de kijker over.
Wat me vooral raakte, was hoe kwetsbaar je vrijheid en zelfstandigheid kunnen worden zodra je afhankelijk raakt van anderen. Hoe vreselijk dat is, werd heel invoelbaar gemaakt door José Ramón Soroiz. Ik hoop maar dat het mij niet gaat gebeuren. Maar ik realiseer me ook dat de wereld van Erik en Bram: wat niet mag zijn, mijn vervolgverhaal over twee jonge mannen in een toekomstig Nederland waarin homoseksualiteit strafbaar is, steeds meer realiteit dreigt te worden.