Met Erik en Bram terug naar de toekomst?

Toen ik een paar maanden geleden begon aan Erik en Bram: wat niet mag zijn, wilde ik niet zomaar een liefdesverhaal schrijven. Ik wilde onderzoeken wat er met twee gewone jonge mannen gebeurt wanneer de overheid bepaalt van wie je wel en niet mag houden.
Het verhaal speelt zich af in een dystopisch Nederland. Erik en Bram zijn tweeëntwintig jaar, studeren in de stad en waren als kinderen onafscheidelijk. Door een verhuizing verliezen ze elkaar uit het oog. Jaren later ontmoeten ze elkaar toevallig weer bij dezelfde zwemclub. De oude vriendschap bloeit opnieuw op, maar al snel ontdekken ze dat hun gevoelens verder gaan dan vriendschap.
Alleen leven ze in een land waar homoseksualiteit verboden is. Zelfs het vermoeden dat je homoseksueel bent, kan al voldoende zijn om gearresteerd te worden. Dat overkomt Alex, een medestudent, die daarmee de harde werkelijkheid van het regime laat zien. Voor de buitenwereld lijken Erik en Bram een heel gewoon leven te leiden. Erik heeft een relatie met Mieke, Bram trekt veel op met Lin. Maar onder de oppervlakte groeit hun verlangen naar elkaar.

Met dit vervolgverhaal probeer ik eigenlijk ook een vraag aan mezelf te beantwoorden: wat zou ik doen als ik in zo'n samenleving zou leven?
Voor veel jonge lezers is dat misschien een hypothetische vraag. Voor mij voelt dat anders. Ik groeide op in een tijd waarin homoseksualiteit nog lang niet overal werd geaccepteerd. In sommige Europese landen was het zelfs strafbaar. De wereld van Erik en Bram is fictie, maar de geschiedenis laat zien dat zulke werelden echt hebben bestaan. En op sommige plaatsen bestaan ze nog steeds.

Erik en Bram hebben bovendien een heel persoonlijke achtergrond. Voor hun uiterlijk heb ik oude jeugdfoto's van mezelf en mijn partner als uitgangspunt genomen. Vooral zwart-witfoto's bleken daar verrassend geschikt voor. Met behulp van Photoshop en AI ontstonden uiteindelijk de illustraties die de serie begeleiden.
Hoewel het verhaal volledig fictief is, heb ik Erik bewust als een soort alter ego gekozen. Dat maakt het schrijven soms heel persoonlijk. Bij iedere nieuwe situatie vraag ik me af: wat zou ik doen als ik Erik was?
Misschien is dat uiteindelijk wel de belangrijkste reden waarom ik deze serie schrijf. Niet omdat ik de toekomst wil voorspellen, maar omdat ik hoop dat lezers zich dezelfde vraag gaan stellen. Misschien is dat wel de mooiste reactie die ik op dit verhaal kan krijgen.