Erik en Bram: wat niet mag zijn (2)

Het is Lin.

Ze appt dat ze vanavond alleen thuis is en vraagt of hij langskomt.

Bram staart een paar seconden naar het scherm van zijn telefoon. Heel even had hij gehoopt dat het Erik was.

Hij legt zijn telefoon naast zich neer.

Liefst blijft hij vanavond alleen. Dromend over Erik. Maar tegelijk weet hij dat dromen het enige is wat hij zich kan veroorloven. Meer mag er niet zijn. Een jongen leuk vinden is gevaarlijk genoeg. Verliefd op hem worden is nog veel gevaarlijker.

Misschien kan hij beter naar Lin gaan. Ze is tenslotte zijn beste vriendin. Hij is dol op haar, maar niet op de manier waarop zij dat graag zou willen. Als hij aan haar denkt, voelt hij niet de kriebels die Erik bij hem oproept.

Erik en Bram durven elkaar niet eens goede vrienden te noemen.

Ze zijn teamgenoten. Meer niet.

Twee jongens die elkaar zo nu en dan spreken tijdens de training. Twee jongens die na afloop met een groep wat drinken in de kantine.

Dat is veilig.

Tenminste, dat zou veilig moeten zijn.

Na het verlaten van het zwembad gaat Erik rechtstreeks naar Mieke. Ze heeft beloofd voor hem te koken.

Sinds een paar maanden heeft hij een sleutel van haar appartement. Zonder aan te bellen laat hij zichzelf binnen.

'Miek?'

'In de keuken!'

Wanneer hij de woonkamer binnenloopt, moet hij glimlachen.

De tafel is feestelijk gedekt. Er branden kaarsjes. Naast twee glazen staat een geopende fles wijn.

'Je bent gek,' zegt hij.

'Dat weet ik,' antwoordt Mieke lachend.

Ze slaat haar armen om hem heen en drukt een kus op zijn mond.

Erik slaat zijn armen om haar terug.

Mieke is lief. Misschien wel te lief.

Ze is mooi. Slim. Grappig. Iedereen vindt dat ze perfect bij elkaar passen.

Zijn vrienden denken dat hij de gelukkigste jongen van de wereld is.

Misschien denken haar vriendinnen hetzelfde.

Soms denkt hij dat ook.

Of probeert hij het in ieder geval te denken.

Tijdens het eten vertelt Mieke honderduit over haar studie. Over een docent die zichzelf graag hoort praten. Over een medestudente die voor de derde keer van studie wil wisselen. Erik luistert met een half oor en geeft korte antwoorden op de vragen die ze stelt.

Steeds opnieuw dwalen zijn gedachten af.

Naar het zwembad.

Naar vanmiddag.

Naar een paar seconden onder een douche.

Naar een blik die net iets te lang duurde.

'Je bent wel erg stil vanavond,' merkt Mieke op.

'Ben ik dat?'

'Ja.'

'Gewoon moe, denk ik.'

Mieke kijkt hem een paar tellen aan. Ze lijkt iets te willen zeggen, maar besluit het niet te doen.

Na het eten ruimt Erik de tafel af terwijl Mieke de borden afspoelt. Even later zitten ze samen op de bank.

Mieke kruipt dicht tegen hem aan.

'Zullen we zaterdag naar de film gaan?' vraagt ze.

'Is goed.'

'En volgende maand gaan we toch nog een weekend naar zee?'

'Ja, natuurlijk.'

Opnieuw hoort hij zichzelf antwoorden zonder er echt bij na te denken.

Mieke gaat achter hem staan en legt haar handen op zijn schouders.

Hij voelt hoe ze voorzichtig de spanning uit zijn nek probeert weg te masseren.

'Je maakt je ergens zorgen over,' zegt ze zacht.

'Nee hoor.'

'Erik.'

Hij zucht.

'Ik zit gewoon niet lekker in mijn vel de laatste tijd.'

'Door je studie?'

'Waarschijnlijk.'

Het antwoord komt sneller dan hij had gewild.

Mieke laat haar handen rusten op zijn schouders.

'Liefje,' zegt ze, 'je weet dat je alles tegen mij kunt zeggen, hè?'

Erik knikt.

Dat is juist het probleem.

Er zijn dingen die hij niet eens tegen zichzelf durft te zeggen.

Mieke buigt voorover en drukt een kus op zijn wang.

Daarna zegt ze niets meer.

Maar Erik merkt aan haar blik dat ze hem niet gelooft.

Ze kent hem te goed.

Bram stuurt een berichtje naar Lin. Hij zegt dat hij eraan komt. Ze woont dichtbij en hij besluit te voet te gaan. Een korte wandeling verzet misschien zijn gedachten.
Zodra de deur opengaat, weet Bram dat Lin onmiddellijk ziet dat er iets met hem aan de hand is.
Lin hoeft hem maar één keer aan te kijken.

"Oké," zegt ze.

"Vertel eens wat er aan de hand is.”