Dansen op de Rand - Proloog (2/3)
Hermes kantelt zijn hoofd, alsof hij luistert naar iets wat alleen hij kan horen.
“Trump is naar de onderwereld vertrokken,” zegt hij achteloos.
“Wat ze in de Tartarus met hem doen… zelfs jij zou ervan gruwen, Ares.”
Hij grijnst.
“Maar het is de gebruikelijke straf voor stervelingen die zich een god wanen.”
Aphrodite kijkt op.
“Ik weet niet wat tragischer is,” fluistert ze.
“Zijn dood… of het feit dat niemand het echt opmerkte.”
Ares knikt traag.
“Intussen regeert Vance. Amerika is een eiland van staal geworden.”
Hij wijst naar de horizon.
“En Europa… Europa is een kaasplank zonder kaas. Alleen gaten.”
Zijn stem wordt harder.
“Hongerije en Slowakije zijn naar Rusland gegleden. De Baltische staten zijn één groot fort.
Polen is uit de Unie gestapt. Roemenië ook.”
Hij zwijgt even.
“Zelfs woorden als samen zijn verdampt.”
Hermes tikt met zijn staf tegen het beton.
“Ze noemen het veiligheid. Orde. Bescherming.”
Hij zucht.
“Maar wat ze bedoelen is angst.”
Aphrodite staat op. Haar jurk beweegt niet in de wind — alsof de wind haar niet durft aan te raken.
“En liefde?” vraagt ze.
“Wat doen ze met liefde?”
Ares lacht schamper.
“Die stoppen ze in wetten. In diagnoses. In heropvoeding.”
Hij kijkt haar aan.
“Altijd hetzelfde spel. Als iets niet past, noemen ze het gevaarlijk.”
Onder hen licht de stad op. Ramen. Wegen. Schermen.
Een wereld die zichzelf toespreekt met regels.
Hermes volgt hun blik naar beneden.
“Tussen al dat staal en al die zekerheden,” zegt hij zacht,
“leven nog steeds mensen.”
Hij pauzeert.
“Jonge mensen.”
#queerfiction #dystopianfiction #prologue #originalfiction #lgbtbooks #yaqueer #bookblr #writersontumblr #indieauthor