Erik en Bram: wat niet mag zijn (5)

Mieke kan opnieuw de slaap niet vatten. Naast haar hoort ze Erik wat onverstaanbaars mompelen. Wat hij precies zegt, kan ze niet onderscheiden. Dat hoeft natuurlijk niets te betekenen. In dromen komt van alles voorbij. Misschien is Bram een studiegenoot. Alleen heeft Erik die naam nooit eerder genoemd.

Dan zucht hij diep.
"Bram..."

Deze keer verstaat ze het duidelijk. Mieke graaft in haar geheugen. Heeft ze die naam echt nooit eerder gehoord? Misschien iemand van de zwemclub waar hij traint. Of een vriend van de universiteit.
Erik wordt weer stil. Voorzichtig streelt ze zijn arm terwijl ze zich afvraagt hoe goed ze hem eigenlijk kent.
Waarom lijkt hij soms zo afwezig? Natuurlijk, hij is druk met zijn studie, maar niet drukker dan andere studenten. En tijd om met vrienden af te spreken heeft hij ook genoeg.
Soms bekruipt haar het gevoel dat hij haar kust alsof hij een rol speelt. Alsof hij doet wat er van hem verwacht wordt. En er is die afstand die hij vaak bewaart wanneer ze dicht bij hem wil zijn.
Ze draait zich op haar rug en staart naar het plafond. Zou hij soms gevoelens hebben voor een jongen? Meteen schudt ze haar hoofd. Nee. Nu slaat haar fantasie op hol. Erik valt op meisjes. Natuurlijk valt hij op meisjes. Toch blijft de naam door haar hoofd spoken: Bram. Uiteindelijk valt Mieke, moe van het piekeren, in een onrustige slaap.

**********

Als Bram zijn ogen opent, ziet hij dat Lin hem ligt aan te kijken.
"Goedemorgen, flupke. Een beetje geslapen?"
Bram glimlacht en geeft haar een kus op haar wang.
"Ik hou wel van je, hoor."
Lin lacht.
"Dat weet ik. En ik hou ook van jou. Alleen op een andere manier."

Even blijft het stil.
Dan schiet Bram overeind.
"Jij wist het al een tijdje, hè?"
Lin knikt.
"Een beetje."
"Zijn er nog meer mensen die het weten? Je vriendinnen bijvoorbeeld?"
Zijn stem slaat over.
"Gaan ze me aangeven?"
"Rustig, rustig, flupke."
Ze legt een hand op zijn arm.
"Niemand gaat je aangeven. Maar we moeten wel voorzichtig zijn. Bij mij is je geheim veilig."

Terwijl ze het zegt, denkt ze aan de verhalen over Alex. Een jongen die niets anders had gedaan dan verliefd worden. Een jongen die droomde van geluk en liefde. Alleen niet met een meisje.

"Waar denk je aan?" vraagt Bram.
Lin aarzelt even.
"Gisteravond kwamen de meiden nog langs. Ze wilden de stad in. Ik ben thuis gebleven."
Ze kijkt weg.
"Ze hadden het over iemand die opgepakt was. Een jongen die Alex heet."
Bram fronst.
"Alex? Bedoel je Alex van scheikunde?"
"Ken je hem?"
"Een beetje. We hebben weleens staan praten in de Woo."
Hij denkt even na.
"Ik vind hem aardig. Rustig. Een beetje verlegen misschien."
Dan voegt hij zachter toe:
"Ik had wel het idee dat hij meer belangstelling had voor jongens."
Lin kijkt hem verbaasd aan.
"Hoe wist je dat?"
Bram haalt zijn schouders op.

"Geen idee. Soms zie je zoiets gewoon."
Meteen verstijft hij.
De woorden lijken hem pas nu te raken.
"Wacht eens..."
Zijn gezicht wordt bleek.
"Als ik het bij Alex kon zien..."
Hij kijkt Lin geschrokken aan.
"...dan kunnen anderen het misschien ook bij mij zien.”

Lin legt een arm om hem heen.
"Ik zou me daar maar geen zorgen over maken," zegt ze. "Mensen zien meestal wat ze willen zien. En vooralsnog denkt iedereen dat wij een gelukkig stel zijn."
"Maar..." sputtert Bram.
"No way dat ik je in de steek laat, flupke. Ik wil er voor je zijn. Al geef ik toe dat het niet gemakkelijk is."

Ze glimlacht.
"Maar vertel eens. Op wie ben je eigenlijk verliefd?"

Dan begint Bram hortend en stotend zijn verhaal te vertellen over Erik. Over hun gezamenlijke jeugd. Over hoe zij elkaar uit het oog verloren. Over hun onverwachte ontmoeting hier in de stad. Over Mieke. Over de zwemclub. Maar ook over de blikken van anderen. Over de grappen die werden gemaakt toen ze volgens hun teamgenoten iets te vaak naar elkaar leken te kijken. Lin luistert aandachtig zonder hem één keer te onderbreken. Als hij is uitgepraat, slaat ze haar armen om hem heen.

"Dan moet je hem een keer uitnodigen."
"Wie?"
"Erik natuurlijk."
Bram kijkt haar verbaasd aan.
"Hier? Naar jouw studio?"
"Waarom niet? Gewoon wat drinken. Desnoods neemt hij zijn vriendin mee."
Ze haalt haar schouders op.
"Het kan geen kwaad om elkaar wat beter te leren kennen."
Bram staart haar aan.
Lin ziet hem denken; heel hard denken.

**********

Erik wordt wakker van het zonlicht dat door de gordijnen naar binnen valt. Naast hem ligt Mieke nog te slapen. Voorzichtig schuift hij uit bed. In de keuken zet hij koffie en neemt plaats aan de tafel. Terwijl hij wat door de nieuwsapps scrolt, leest hij dat opnieuw een aantal mensen is opgepakt wegens immoreel gedrag. Hij scrolt snel verder op zijn telefoon. Hij wil er niet over nadenken.
Dan klinkt een ping. Hij negeert het bericht, maar even later volgt nog een ping.  En nog één. Nieuwsgierig pakt hij zijn telefoon.. De berichten zijn van Bram.

07:14 Bram
Goed geslapen?

07:15 Bram
Alles goed?

07:15 Bram
Ik ben nog bij Lin.

07:16 Bram
Ze wil graag een keer kennis maken met mijn oude jeugdvriend.

07:16 Bram
Misschien kunnen jij of jullie een keer langskomen?

07:17 Bram
Jij en Mieke zijn allebei welkom 😊

Onwillekeurig verschijnt er een glimlach op Eriks gezicht. Het is een eenvoudige uitnodiging, meer niet, maar toch voelt het alsof zijn dag ineens een stuk beter begint.

07:18 Erik
Lijkt me gezellig.

07:18 Erik
Ik vraag het straks aan Mieke.

07:19 Bram
Top.

07:19 Bram
Doe haar de groeten.

Erik glimlacht terwijl hij zijn antwoord verstuurt.

Aan de andere kant van de kamer staat Mieke met een kop koffie in haar hand. Ze kijkt al een tijdje naar hem.
Naar de manier waarop hij naar zijn scherm kijkt.
Naar die glimlach die ze niet vaak meer ziet.

"Met wie chat je, lieverd?"
Erik kijkt op.
"Hè? Goedemorgen. Ook al wakker?"
Mieke glimlacht.
"Al een tijdje."
Ze neemt een slok koffie.
"Met wie chat je?"
"Niets bijzonders. Een studiegenoot."
"Die Bram?"

Het voelt alsof alle lucht uit de kamer verdwijnt. Erik kijkt haar aan.
"Hoe weet jij dat?"
"Je praat in je slaap."

Even blijft het stil.
"Je had het over hem."
Erik voelt zijn hart sneller slaan. Wat heeft ze gehoord? Hoeveel heeft ze gehoord?
"Een oude vriend?" vraagt Mieke.
"Ja."
"Van vroeger?"
"Ja."

Mieke knikt langzaam.
"Dan wil ik hem eigenlijk best eens ontmoeten."
Ze glimlacht opnieuw.
Maar deze keer weet Erik niet zeker of hij die glimlach moet vertrouwen.