Erik en Bram: wat niet mag zijn (10)

Het is Erik gelukt om via bekenden van zijn ouders een leuk huisje op een Waddeneiland te bemachtigen, met twee aparte slaapkamers, een douche en een kleine zitkamer. Mieke was direct enthousiast en ook Lin en Bram vinden het geweldig. Aanvankelijk hadden ze afgesproken met de trein naar de veerboot te gaan, maar op het laatste moment mocht Lin de auto van haar moeder lenen.
Ze zijn zojuist aangekomen en Erik en Bram sjouwen de bagage uit de auto naar hun kamers. Lin en Mieke zijn even naar de supermarkt om boodschappen in huis te halen.
De afgelopen week hebben de jongens ieder op hun eigen manier naar dit weekend toegeleefd. Bram heeft bij Lin niet onder stoelen of banken gestoken dat hij hoopt een gelegenheid te vinden om een tijdje met Erik alleen te zijn. Lin begrijpt zijn enthousiasme, maar zo nu en dan doet het haar pijn. Zij is er tenslotte ook nog en soms lijkt het alsof Bram daar helemaal geen rekening mee houdt. Ze is niet zijn kindermeisje, maar vooral zijn vriendin. Al hebben ze dan geen echte relatie, ze verlangt er wel naar om zo nu en dan door Bram gekoesterd te worden.

Ook Erik heeft naar het weekend toegeleefd. Alleen in stilte, met steeds dezelfde gedachten en onrustige nachten. Geen moment heeft hij Mieke ook maar iets laten merken van zijn gevoelens voor Bram. Tegen haar heeft hij alleen gezegd dat hij hard toe was aan een paar dagen weg. Even niets hoeven. Gewoon een beetje ontspannen en wie weet eindelijk weer eens gamen.
Mieke had lachend geantwoord dat ze hoopte dat Bram daar ook van hield.
"Mij krijg je in ieder geval niet aan het gamen."
Toen ze vervolgens vertelde dat ze had gehoord dat er op het eiland allerlei leuke boetiekjes waren, had Erik meteen gereageerd:
"Mij krijg je die winkels ook niet in."
Mieke had alleen maar gelachen.
"Prima. Dan ga ik wel samen met Lin."
Zonder dat Mieke het merkte, voelde Erik een warme tinteling door zich heen gaan. Zou er werkelijk een moment komen waarop hij en Bram een paar uur alleen zullen zijn?

Nadat hij samen met Bram de bagage naar de kamers heeft gebracht, begint Erik direct met het aansluiten van zijn spelcomputer. Het vakantiehuisje blijkt een enorme 55-inch televisie te hebben, die los op een kastje staat. Al snel heeft hij de juiste ingang gevonden. Even is er paniek als hij de HDMI-kabel niet kan vinden, maar die blijkt onder in zijn tas te zijn beland. Op de harde schijf van de console staan gelukkig al tientallen spellen die hij thuis al had gedownload.
Erik zet de spelcomputer aan en reikt Bram een van de draadloze controllers aan.
"Gewoon even testen," zegt hij. "Misschien hebben we dit weekeinde af en toe een uurtje om te spelen."
Bram is niet echt een liefhebber van videogames, maar het enthousiasme van Erik werkt aanstekelijk. Het bezorgt hem een warm gevoel van binnen.
Met jou wil ik wel tot aan onze dood gamen, denkt hij glimlachend terwijl hij de controller aanpakt.
Op dat moment horen ze de stemmen van Lin en Mieke. Even later gaat de voordeur open. Ze zijn terug van de supermarkt. Erik en Bram schieten overeind om de zware boodschappentassen over te nemen en te helpen met het uitpakken.

Als alles een plekje heeft gekregen, zegt Mieke:
"Jongens, jullie hebben een klein uurtje om even te gamen. Lin en ik gaan alvast het eten klaarmaken. Het wordt iets Italiaans."
Nog geen minuut later zitten Erik en Bram naast elkaar op de bank. Erik geeft Bram een van de twee draadloze controllers.
"Zoek jij maar een spel uit," zegt Bram.
Erik grijnst.
"Dan wordt het voetbal.”

Al snel raken ze verwikkeld in een fanatieke wedstrijd. Ze hebben allebei hun schoenen uitgetrokken en zitten ieder op een hoek van de bank. Zonder erbij na te denken laten ze hun benen ontspannen over de zitting hangen, totdat hun blote voeten elkaar heel even raken. Geen van beiden trekt ze terug.
Lin kijkt glimlachend hun kant op.
"Het lijken net twee kleine jongetjes die vredig naast elkaar zitten te spelen."
Mieke kijkt even op van de pan waarin ze staat te roeren.
"Wacht maar tot Erik achterstaat," zegt ze lachend. "Als hij eenmaal helemaal in een spel zit, kan hij ontzettend fanatiek worden."
Lin glimlacht opnieuw. Mieke ziet alleen twee vrienden die plezier maken. Zij ziet iets anders. De kleine blikken die Bram af en toe naar Erik werpt. De glimlach die vanzelf op zijn gezicht verschijnt. Ze zegt niets.

Lin en Mieke hebben ondertussen een heerlijke maaltijd op tafel gezet en de mannen laten het zich goed smaken. Na het eten stelt Mieke voor nog een stukje te gaan wandelen. Bram pakt spontaan Lins hand en knijpt er zachtjes in. Even later doet Mieke hetzelfde bij Erik.

Ze lopen het dorp uit en nemen een pad door de duinen richting het strand. Het is een heldere avond. Aan de hemel staat een bijna volle maan en boven de donkere duinen zijn de sterren goed te zien. Er hangt een bijna romantische sfeer.

Op de laatste duintop staat een bankje. Mieke gaat zitten en trekt Erik naast zich zonder zijn hand los te laten. Even later slaat ze haar armen om zijn nek en begint hem te zoenen.

Lin kijkt even verbaasd naar hen. Dan voelt ze hoe Bram haar dichter tegen zich aantrekt en ook haar een zoen geeft.

"Maak je geen zorgen," fluistert hij. "Ik zal altijd van je blijven houden."

Later die avond liggen Bram en Lin samen in bed. De slaapkamers blijken nogal gehorig en door de dunne wand hoort Bram genoeg om te begrijpen dat Erik en Mieke de liefde bedrijven. Het brengt hem meer in verwarring dan hij had verwacht. Hij weet dat Erik van Mieke houdt, maar tegelijkertijd denkt hij aan alles wat er de afgelopen weken tussen hen is gebeurd.
Lin merkt dat hij onrustig is en nestelt zich dichter tegen hem aan.
"We hoeven geen seks te hebben, Flupke," zegt ze zacht. "Ik vind het heerlijk om gewoon zo tegen je aan te liggen en elkaar een beetje te strelen."

Als ze aan het ontbijt zitten, is het buiten al stralend weer. Erik heeft fietsen geboekt en stelt voor om aan het einde van de ochtend naar het volgende dorp te fietsen en daar ergens te lunchen. Iedereen vindt het een uitstekend plan.
"Mooi," zegt Lin. "Dan hebben Mieke en ik nog een groot deel van de ochtend om hier eens lekker te gaan shoppen. Vind je niet, Mieke?"
Mieke glimlacht.
"Goed idee. De jongens vermaken zich wel met gamen. Dan heeft Erik die hele handel tenminste niet voor niets meegenomen."
"Uitstekend idee," zegt Erik. Hij kan nauwelijks wachten om zijn spelcomputer aan te zetten. Nog voordat Mieke en Lin de deur uit zijn, hebben de twee zich al met hun controllers op de bank geïnstalleerd en gaan ze verder met het spel waar ze gisteren gebleven waren.

Als Mieke en Lin een kleine twintig minuten weg zijn, legt Erik ineens zijn controller naast zich neer. Hij staat op en loopt naar het raam. Met zijn rug naar Bram blijft hij daar staan.
Bram kijkt naar hem. Hij legt zijn eigen controller neer, staat op en loopt langzaam naar Erik toe. Dan draait Erik zich om.
Een paar tellen kijken ze elkaar alleen maar aan. Zonder iets te zeggen legt Erik zijn hand in Brams nek en trekt hem voorzichtig naar zich toe. Zijn lippen raken die van Bram. Bram opent zijn mond een beetje en beantwoordt de zoen.
Alles waar ze de afgelopen weken geen woorden voor hadden kunnen vinden, lijkt ineens vanzelfsprekend. Bram voelt Eriks hand nog altijd in zijn nek en durft hem nauwelijks los te laten. Als hun lippen uiteindelijk van elkaar komen, blijven ze dicht bij elkaar staan.
Geen van beiden zegt iets. Dat hoeft ook niet.
Niet alleen Bram, maar ook Erik voelt zich vanbinnen in brand staan. Ze weten allebei dat er na deze zoen geen weg meer terug is.
Ze blijven elkaar aankijken. Alsof de tijd heel even is stilgezet.

Dan voelt Bram de tranen in zijn ogen opkomen. Niet omdat hij spijt heeft van de zoen, maar juist omdat hij beseft hoe onmogelijk hun liefde eigenlijk is.
Zonder iets te zeggen trekt Erik hem opnieuw tegen zich aan. Ze blijven een tijdlang zwijgend zo staan. Pas daarna lopen ze terug naar de bank en pakken allebei weer een controller op. Het spel staat nog steeds op pauze.
"Ik ben altijd gek op je geweest," zegt Erik zacht.
Bram kijkt hem aan.
"Nu ik je weer gevonden heb, wil ik je nooit meer kwijtraken."
Even is het weer stil.
"Vertrouw op me."

Bram knikt. Hij weet niet of zoiets in hun wereld wel mogelijk is. Maar op dit moment gelooft hij Erik. En voor even is dat genoeg.