Erik en Bram: wat niet mag zijn (13)

Bram ligt op bed in zijn oude kamer. Hij is er al weken niet meer geweest en verblijft tegenwoordig meestal bij Lin. Vanavond krijgt ze echter haar vriendinnen op bezoek en Bram laat haar liever alleen met de meidengroep. Lin heeft hem verzekerd dat ze geen enkel bezwaar hebben tegen zijn aanwezigheid, maar Bram betwijfelt dat. Zodra er een jongen bij zit, wordt zo'n groep toch geremd. En zolang hij zijn kamer nog heeft, kan hij hem maar beter zo nu en dan gebruiken.

Bram voelt zich klote en verward. Vanavond zou hij met Erik en een aantal anderen van de zwemclub nog wat gaan drinken, maar toen had Jeffrey voorgesteld om zijn verjaardag in de bar te vieren. Hij zou alles betalen. Iedereen vond dat natuurlijk direct een geweldig idee. Tot Jeffrey zich naar Erik draaide.

‘Die vriend van je, dat halfbloedje, heb ik er liever niet bij. Ik betaal niet voor hem.’

Niet alleen Erik en Bram, maar ook een paar andere ploeggenoten schrokken zich rot. Twee van hen konden Erik nog net tegenhouden, anders was hij Jeffrey aangevlogen. Ze waarschuwden hem dat hij moest oppassen. Met Jeffrey kon je beter geen ruzie krijgen. Zijn vader stond hoog in de Partij. Bram had dat al eerder gehoord en voelde steeds sterker dat Jeffrey op oorlogspad was. Al een tijdje liet hij merken dat hij iets tegen Erik had. Hij hield hem voortdurend in de gaten. Erik wuifde dat meestal weg. Volgens hem was Jeffrey gewoon een zielige pik die veel te veel onder de plak van zijn vader zat.
Nog voordat Erik iets kon zeggen, had Bram gereageerd. ‘Ach, jammer. Geeft niet. Gaan jullie maar. Ik had Lin sowieso beloofd op tijd thuis te zijn.’

Daarna had hij snel zijn spullen gepakt en was vertrokken, zonder Erik de kans te geven achter hem aan te komen.

******************

Goed twee weken later heeft Alex zich min of meer aangepast aan het gevangenisleven. Van zijn advocaat heeft hij niets meer gehoord. Zijn ouders mogen hem nog altijd niet bezoeken en wanneer hij een bewaker vraagt wanneer zijn zaak voorkomt, krijgt hij geen antwoord. Hij heeft een baantje in de spoelkeuken gekregen, waar hij een groot deel van de dag doorbrengt.
Graag zou hij wat willen lezen, maar tot nu toe is het hem niet gelukt om lectuur te bemachtigen. Na het werk brengt hij zijn avonden meestal voor de televisie door of speelt hij mee met een kaartspel. Ook bij de dagelijkse seksuele vernederingen door Sam heeft hij zich inmiddels neergelegd. Hij heeft weinig keus. Sams bescherming werkt in ieder geval. Niemand komt aan hem. Dat dit niet vanzelfsprekend is, ziet Alex bijna dagelijks.
Op de afdeling zit nog een man die het stempel homo heeft gekregen, al vraagt Alex zich af of hij dat daadwerkelijk is. Hij wordt voortdurend getreiterd en mishandeld en meer dan eens heeft Alex hem na een verkrachting bloedend naar zijn cel zien strompelen. De bewakers kijken steevast de andere kant op.
Er zitten ook enkele politieke gevangenen op de afdeling. Sam heeft hem duidelijk gemaakt dat hij daar uit de buurt moet blijven. Je kunt maar beter niet de indruk wekken dat je contact met hen zoekt. Voor je het weet komen ze je halen om informatie uit je te slaan. Een van hen zit hier al meer dan een jaar en schijnt nog altijd op zijn proces te wachten. Zo nu en dan wordt hij meegenomen om een paar dagen later bont en blauw terug te keren. Als ze hem tenminste terugbrengen. Gevangenen willen hier nog weleens verdwijnen.

Ook vanavond zit Alex wat voor zich uit te staren naar de televisie als Sam hem plotseling een boek toewerpt.
‘Hier, rooie. Je zit je de hele dag te vervelen. Ik weet niet of het wat is, maar het is in ieder geval dik. Je kunt voorlopig vooruit.’
Alex bekijkt het boek. Leven en lot, van Vasili Grossman. Hij is stomverbaasd. Hoe komt zo'n boek überhaupt deze gevangenis binnen? Hij bladert erin en begint hier en daar wat te lezen. Het lijkt hem een goed boek. Hier kan hij heel wat lege uren mee vullen.
Omdat hij het van Sam heeft gekregen, verwacht hij bovendien niet dat een bewaker het snel van hem zal afpakken.

******************

Nu hij op bed ligt, denkt Bram aan het weekend op het eiland, inmiddels alweer twee weken geleden. Ze hadden daar nog een tweede kans gekregen om elkaar te zoenen en vast te houden, nadat Lin Mieke had meegenomen om nog eens uitgebreid te gaan shoppen. Nog steeds kan Bram zich Eriks lippen op de zijne herinneren, hun zoenen en de handen waarmee ze elkaar voorzichtig verkenden. Ze hadden de tijd goed gebruikt en zaten nog geen tien minuten te gamen toen Lin en Mieke met tassen vol aankopen terugkwamen. Lin had een trui voor Bram gekocht en Mieke eentje voor Erik.

Maar eenmaal terug in Utrecht hadden ze elkaar alleen nog een paar keer bij de zwemclub en een enkele keer op de universiteit gezien. Zodra er anderen bij waren, deed Erik afstandelijk. Elkaar even aanraken was al een groot taboe.
Daarnaast was er iets dat hem verontruste. Die Jeffrey is niet te vertrouwen en hij voelt een gevaar dat er vanuit hem dreigt.

Erik babbelde wat met zijn ploeggenoten, maar hij was er niet helemaal met zijn gedachten bij. Sowieso was de sfeer gedrukt. Dat Jeffrey Bram een halfbloed genoemd had, hield menigeen bezig. Bram is een gewone Hollandse jongen, een beetje stil, maar verder heel sociale. Een uitstekende zwemmer en iemand altijd klaar staat om zijn maten aan te moedigen.Niets mis mee dus. Dat Erik het goed met hem kon vinden verbaasde eigenlijk niemand.

******************

Terwijl Erik wat met zijn lege glas zit te spelen, komt Jeffrey naast hem staan. Hij zet een nieuw biertje voor hem neer en legt bijna kameraadschappelijk een arm om zijn schouder. Erik gruwt van die plotselinge vertrouwelijkheid en haalt de arm direct weg.

Jeffrey vraagt of hij soms over Bram zit te piekeren. Hij hoeft zich volgens hem nergens zorgen over te maken. Die ligt vast te krikken met zijn Chinese vriendin. Vervolgens vertelt hij dat hij gehoord heeft dat Erik en Mieke nogal veel met dat stel optrekken. Volgens Jeffrey kunnen ze daar maar beter een beetje mee uitkijken. De Partij zou maatregelen tegen ‘die Chinezen’ voorbereiden nu de problemen met China steeds groter worden.

Erik voelt zijn woede met ieder woord toenemen. Hij probeert zich nog in te houden, maar als Jeffrey opnieuw over Bram en Lin begint, knapt er iets. Hij duwt hem van zich af en gooit zijn bier recht in zijn gezicht.

‘Wat lul je toch, eikel. Lin en Bram zijn net zo Nederlands als jij. Flikker toch op met die klere-Partij van je.’

Vrijwel onmiddellijk nadat hij de woorden heeft uitgesproken, weet Erik dat hij te ver is gegaan. Niet met het bier in Jeffreys gezicht. Daar heeft hij geen seconde spijt van. Maar die laatste opmerking had hij beter voor zich kunnen houden.

Hij heeft echter geen enkele behoefte om nog langer in Jeffreys buurt te blijven en baant zich woedend een weg naar buiten. Achter hem blijft het even opvallend stil. Zijn ploeggenoten kijken hem geschrokken na. Ze weten allemaal wie Jeffreys vader is en beseffen maar al te goed dat Erik die laatste woorden beter niet had kunnen zeggen. Een paar van hen proberen Jeffrey af te leiden en doen alsof het allemaal niet zoveel voorstelt. Hopelijk heeft hij genoeg gedronken om het morgen alweer vergeten te zijn.

Maar Jeffrey is helemaal niet van plan iets te vergeten.

Hij veegt het bier van zijn gezicht en laat de anderen maar praten. Vanbinnen is hij meer dan tevreden. Hij zocht al een tijdje naar een manier om Erik uit de weg te ruimen zonder zelf in de problemen te komen.

En nu heeft Erik hem de munitie zomaar in de schoot geworpen.

De eerste stap op weg naar Mieke is gezet.


NOOT: AFLEVERING 14 VERSCHIJNT PAS BEGIN OKTOBER