Erik en Bram: wat niet mag zijn (8)

Na de training gaat Bram met een deel van de ploeg nog iets drinken. Erik heeft bijna onafgebroken gepraat. Over vroeger. Over Mieke. Over Lin. Alsof hij iedereen ervan wil overtuigen dat alles volkomen normaal is.
Bram voelt zich steeds ongemakkelijker. Af en toe kijkt hij Erik aan. Achter zijn glimlach ziet hij iets anders: twijfel. Alsof Erik zich steeds verder in zijn eigen verhaal verstrikt en niet meer weet hoe hij eruit moet komen.
En dan is er nog Jeffrey. Meerdere keren merkt Bram dat hij hen aandachtig observeert. Hij weet niet waarom, maar het gevoel laat hem niet los dat Jeffrey iets aan het uitzoeken is.

Nu hij thuis op zijn kamer ligt, denkt hij opnieuw aan Erik. Wat zou hij nu graag naast Erik willen liggen. Maar hoe langer hij erover nadenkt, hoe onbereikbaarder Erik lijkt te worden.

Ook Erik is naar zijn eigen kamer gegaan. Hij heeft Mieke een bericht gestuurd dat hij te lang is blijven hangen met zijn vrienden en vannacht in zijn eigen kamer slaapt. Ze zal inmiddels wel slapen.
Nu hij op bed ligt, voelt Erik een grote leegte. Hij denkt na over alles wat hij gezegd heeft en vraagt zich af wat zijn ploeggenoten ervan denken. Hij heeft gemerkt dat Bram steeds stiller werd en uiteindelijk zonder nog te groeten is weggegaan.
Hij verlangt naar Bram. Naar een arm om hem heen, naar één kus. Meer verlangt hij eigenlijk niet, maar zelfs dat lijkt onmogelijk.
Misschien komt er ooit een moment waarop hij even alleen met Bram kan zijn en hem eindelijk kan vertellen wat hij voelt.
Dan denkt hij aan Mieke. Hoe moet het met haar verder? Erik kan zich nauwelijks voorstellen dat zij niet meer in zijn leven zou zijn. Hij houdt van haar en twijfelt daar geen moment aan. Maar telkens als hij denkt dat zijn gevoelens voor Bram minder worden, merkt hij dat die nog altijd even sterk en even echt zijn.

Al een paar dagen na de training is de afspraak met Erik en Mieke een feit. Lin heeft er geen gras over laten groeien en spontaan zelf maar contact opgenomen met Mieke om alles te regelen.
Zoiets kun je gewoon niet aan mannen overlaten.
Lin heeft een etentje voorbereid en hoewel Bram had aangeboden te helpen, loopt hij voornamelijk in de weg. Toen hij die middag bij haar aankwam, had ze een cadeautje voor hem. Toen hij het uitpakte, bleek er een sleutel van haar appartement in te zitten.

‘Zo kun je altijd bij me terecht,’ zei ze. ‘Ik hoop dat je er vaak gebruik van zult maken.’

Bram wist niet wat hij moest zeggen. Enerzijds is hij blij verrast door het vertrouwen dat Lin hem schenkt. Ze biedt hem hiermee vooral een gevoel van veiligheid. Maar tegelijkertijd voelt hij zich vreselijk schuldig. Meer dan een platonische liefde kan hij haar niet geven. Er zijn ongetwijfeld genoeg andere jongens die dat wel zouden kunnen.

Elk moment kunnen Erik en Mieke arriveren. Bram is stiknerveus. Wat kan hij van dit etentje verwachten? Zal Mieke merken dat er iets tussen hem en Erik speelt? En hoe zal ze daarop reageren?

Niet alleen Bram stelt zich die vragen. Ook Erik loopt de hele dag al met een knoop in zijn maag. Hij vraagt zich af hoe Mieke en Lin met elkaar zullen omgaan en of Bram hem nog wel onder ogen wil komen na alles wat hij tijdens het drankje na de training heeft gezegd. Hij probeert zichzelf voor te houden dat het maar een etentje is, maar diep van binnen weet hij dat er veel meer op het spel staat.

Het etentje verloopt echter verrassend ontspannen. Vanaf het eerste moment kunnen Lin en Mieke het uitstekend met elkaar vinden. Ze praten alsof ze elkaar al jaren kennen en binnen de kortste keren vliegen de verhalen over tafel.
Zo nu en dan vraagt Mieke aan Bram hoe Erik vroeger was.
"Eigenlijk precies zoals nu," zegt Bram lachend. "Alleen een stuk kleiner."
Erik schudt glimlachend zijn hoofd.
"Dat is niet waar."
"Nou vooruit," zegt Bram. "Maar ik keek wel ontzettend tegen hem op. Hij was mijn beste vriend. Ik had alles voor hem over."

Mieke luistert aandachtig.
"Logeerden jullie veel bij elkaar?"
“Zo nu en dan in een weekend," antwoordt Bram. "Tot we ineens te oud waren. Tenminste... dat vonden onze ouders."
Hij glimlacht even.
"Dat vond ik echt heel jammer."
"Waarom?" vraagt Mieke verbaasd.
"Omdat ik het heerlijk vond om samen in slaap te vallen. Soms lagen we gewoon de hele nacht tegen elkaar aan."
Erik voelt zijn wangen warm worden.
Lin kijkt hem een beetje bezorgd aan, maar Mieke begint juist te glimlachen.
"Wat moet dat een schattig gezicht zijn geweest."
Ze denkt even na.
"Ik had vroeger ook zo'n vriendin. Wij logeerden ook voortdurend bij elkaar. Zelfs toen we al op de middelbare school zaten."
"En?" vraagt Lin nieuwsgierig.
"Het contact is langzaam verwaterd. Mijn ouders vertelden laatst dat ze inmiddels een vriend heeft. Hij is een paar jaar ouder en volgens mijn ouders willen ze binnenkort trouwen."
Mieke haalt haar schouders op.
"Kinderen krijgen voor de Partij, vermoed ik."
De ironie in haar stem ontgaat niemand.
"Ik wacht liever nog even," zegt ze terwijl ze Erik even aankijkt. "Laat ons eerst maar eens een tijd samenwonen.
"Lin zegt niets, maar kijkt Mieke onderzoekend aan.
Zou zij zich, net als ik, diep van binnen van de Partij hebben afgekeerd?

"Hoe zit het met jullie?" vraagt Mieke aan Lin.
"Heel goed," zegt Lin. "Ik heb Bram vandaag zelfs een sleutel gegeven. Zo kan hij hier altijd terecht."
Erik kijkt even verrast op.
Dat ontgaat Mieke niet.
"Jaloers, vriendje?"
Erik lacht.
"Misschien een beetje."
"Misschien moet ik jou ook maar een sleutel geven."
"Graag," antwoordt Erik lachend.

Even is het stil. Dan zegt hij bijna achteloos:
"Eigenlijk brengt me dat op een idee..."
Drie paar ogen kijken hem vragend aan.
"Ik ben voor Mieke en mij een weekend aan zee aan het regelen. Misschien is het eigenlijk veel gezelliger als we met z'n vieren gaan. Gewoon een huisje huren."
Nog voordat iemand iets kan zeggen, kijkt hij een beetje beteuterd naar Mieke.
"Sorry... vergeet maar. Dat was een impuls. We hadden afgesproken dat we samen zouden gaan."
Mieke zegt niets. Ze kijkt eerst naar Erik, daarna naar Bram en ten slotte naar Lin. Dan verschijnt er langzaam een glimlach op haar gezicht.

"Misschien is het eigenlijk helemaal geen gek idee."