Erik en Bram: wat niet mag zijn (15)

Erik is inmiddels voor het grootste deel weer opgeknapt. Hij heeft alweer een paar keer deelgenomen aan de zwemtraining. De trainer had hem na zes weken gebeld om te vragen hoe het met hem ging en wanneer hij zich weer zou melden. Erik had geantwoord dat hij nog steeds last had van zijn pijnlijke ribben. Een kul smoesje volgens de trainer; bij het zwemmen heb je daar niet echt veel last van. Hij verwachtte Erik de volgende dag.

Erik had hier braaf gehoor aan gegeven. Een aantal teamgenoten had hem na afloop van de training verwelkomd met taart en hoopte dat hij snel weer helemaal de oude zou zijn. Het zwemmen ging die eerste keer moeizaam, maar al snel had hij de slag weer te pakken.

Erik vroeg zich daarbij af in hoeverre de trainer wist wat er werkelijk gebeurd was. Wie wisten het nog meer? Waarom was er nauwelijks iemand van de zwemclub bij hem langsgekomen? Erik vermoedde dat iedereen wel degelijk wist hoe de vork in de steel zat. Over Bram werd geen woord gesproken.

Toen hij te horen had gekregen dat Bram met de zwemclub gestopt was, had hem dat veel pijn gedaan. Mieke had hem in zoverre getroost dat zij het verschrikkelijk vond dat de maatschappij zo ver gekomen was. Maar Mieke was vooral in woede uitgebarsten toen Lin vertelde wat haar was overkomen. Op het vrijgezellenfeest van een goede vriendin had Lin te verstaan gekregen dat haar kersverse man liever niet had dat zij nog langer met Lin zou omgaan. Volgens hem gaf het geen pas om al te vriendschappelijk met Aziaten om te gaan. Zo was in één klap een jarenlange vriendschap ten einde gekomen.

Lin had dit niet zien aankomen en was er dagenlang kapot van geweest. Voor het eerst begreep ze pas echt wat Bram bij de zwemclub had doorgemaakt. Officieel was er geen beleid dat zich tegen Aziaten keerde en het land deed er alles aan om op goede voet met het machtige China te blijven. De familie van Lin heeft echter niets met China uit te staan. Haar familie woont al hun hele leven in dit land en zijn van oorsprong Thais. Het Aziatische bloed van Bram is afkomstig van zijn Indonesische grootmoeder.

Lin hoopt nog dat het bij losse incidenten zou blijven en nooit werkelijk beleid zou worden. Bram is daar inmiddels veel minder van overtuigd. Hij heeft zich de laatste tijd meer verdiept in de politieke ontwikkelingen van het afgelopen decennium en is geschrokken van hoe snel politieke veranderingen soms kunnen gaan.

Bram hoort Lin thuiskomen. Ze is helemaal opgewonden.

‘Hoi, Flupke, je raadt nooit wie ik vandaag gesproken heb.’

Voordat Bram iets kan zeggen, zoent ze hem.

‘Clara! De zus van Alex.’

Lin vertelt dat ze al langer had gemerkt dat Clara bijna altijd alleen in de kantine at en dat iedereen haar links liet liggen. Ze wordt behandeld alsof ze zelf de zus van een massamoordenaar is. Vandaag was Lin naast haar gaan zitten en had ze voorgesteld om die middag ergens samen een kop thee te gaan drinken. Daar had Clara haar wat meer over Alex verteld. Lin vertelt nu op haar beurt alles aan Bram.

De familie van Clara heeft al die tijd geen enkel contact met Alex gehad. Haar ouders hebben een dure advocaat in de arm genomen en die heeft er tot dusver alleen voor kunnen zorgen dat Alex in de gevangenis enige bescherming krijgt. Daar moeten ze wel flink voor betalen. Ook de advocaat heeft Alex alweer een tijd niet gesproken.

Achter de schermen proberen ze iets met justitie te regelen. Er zijn talloze organisaties die beweren homo’s te kunnen genezen. De advocaat gelooft daar zelf niet in, maar hij kent een organisatie die ook een dependance in Spanje heeft. Ze nemen patiënten aan en sturen hen na een paar maanden door naar Spanje. Eenmaal daar zijn de mannen vrij. Het Iberisch schiereiland is immers nog altijd een van de veilige havens voor mensen met andere gevoelens.

Het kost veel geld, maar dat is nog de minste zorg. Clara is dol op haar broer en hoopt samen met haar ouders dat het gaat lukken.

******************

Alex is zich rot geschrokken. Sam wordt volgende week overgeplaatst. Hij vraagt zich af hoe het nu verder moet. Van zijn advocaat heeft hij alweer een tijd niets meer gehoord. Twee weken geleden heeft hij hem slechts een kwartiertje gezien. Hij had niet meer te vertellen dan dat er nog steeds niets bekend was over zijn proces. Met de familie gaat het volgens de advocaat goed, maar op de vraag waarom ze niet op bezoek kwamen, zei hij daarover niets te kunnen zeggen. Soms vraagt Alex zich af of ze hem liever vergeten. Hij kan zich voorstellen dat ze niet erg blij zijn met een homoseksuele zoon.

Ook de andere gevangenen hebben inmiddels opgevangen dat Sam met nog een paar andere gevangenen wordt overgeplaatst. Sam zelf heeft er niets over gezegd. Hij laat Alex al een aantal dagen met rust, alsof hij al afstand van hem aan het nemen is. Tegelijkertijd merkt Alex dat een aantal andere mannen steeds vaker naar hem zit te loeren.

******************

Bram beklaagt zich bij Lin dat hij Erik, sinds die weer is opgeknapt en weer studeert en zwemt, nauwelijks nog heeft gesproken. Hij appt hem zo nu en dan, maar de antwoorden zijn meestal zakelijk en kort. Alsof Erik bang is dat een derde meeleest.

‘Waarom stel je niet voor om ergens samen wat te gaan drinken?’ zegt Lin. ‘Of ga een keer met hem naar de Woo.’

‘Erik houdt niet zo van die club.’

‘Maar wel van jou toch?’ vraagt Lin terwijl ze Bram met een grijns aankijkt. ‘Mooi, Flupke, dat is dan geregeld. App hem maar.’

Als Bram Erik een appje stuurt, reageert hij vrijwel onmiddellijk. Vanavond heeft hij tijd. Mieke is naar haar moeder en komt pas morgenavond terug. Bovendien heeft hij de eerste uren van morgenochtend vrij, dus kunnen ze het laat maken.

Een uur later zijn beide jongens op weg naar de Woo.