Nu Bram geen lid meer is van de zwemclub, ziet hij Erik minder vaak. Ze appen elkaar wel dagelijks en uit hun berichten blijkt dat de jongens erg verliefd op elkaar zijn. Maar om geen risico's te nemen, wissen ze voor de zekerheid iedere week hun chats. Zo nu en dan treffen ze elkaar op de universiteit en soms lukt het om in een gestolen uurtje samen koffie te drinken en wat te babbelen. Ze zitten beiden in het laatste jaar van hun masteropleiding en hopen deze zomer af te studeren. Ze moeten eigenlijk wel, want de overheid eist dat studenten hun studie zo snel mogelijk afronden, een enkele uitzondering daargelaten. Maar zowel Erik als Bram realiseert zich dat ze daarvoor niet in aanmerking komen. Wat ze na hun studie willen gaan doen, weten ze nog niet. Bram studeert informatica en Erik volgt een studie scheikunde, waarbij hij zich vooral in de theoretische kant heeft verdiept. Hij maakt kans op een promotieplaats, waardoor hij nog enkele jaren aan de universiteit kan blijven werken. Een paar jaar geleden leek hem dat geweldig, maar sinds hij Bram opnieuw ontmoet heeft, weet hij eigenlijk niet meer zo goed wat hij wil. Ja, eigenlijk weet hij het wel: bij Bram zijn. Maar hij houdt ook van Mieke. Mieke, die nog van niets weet. Mieke, die het liefst zo snel mogelijk met hem wil trouwen en een gezin stichten. Soms lijkt hem dat geweldig, maar zodra hij Bram weer ziet, begint hij aan alles te twijfelen. En als hij Bram een tijdje niet gezien heeft, raakt hij in paniek.
******************
Bij het zien van Alex raakt de advocaat hevig geëmotioneerd. Hij heeft moeite zijn tranen in bedwang te houden. Hoe kunnen mensen dit zo'n lieve, zachtaardige en vreedzame jongeman aandoen? Hij blijft nog even naast Alex zitten en houdt daarbij diens hand vast.
Als de advocaat het gevangenishospitaal wil verlaten, wordt hij staande gehouden door de directeur, die hem vertelt dat hij zich, voordat hij contact opneemt met de familie, eerst nog even bij de officier van justitie moet melden. Het gaat slechts om een formaliteit.
Die formaliteit valt de advocaat echter erg zwaar. Omdat hij van de familie een volmacht heeft gekregen om alles met betrekking tot Alex te regelen, verwacht de officier van justitie dat hij wel even de verklaring kan ondertekenen die hem in tweevoud wordt overhandigd. Volgens de officier geeft de volmacht hem daartoe voldoende bevoegdheid.
De advocaat leest de verklaring vluchtig door. Het is hem onmiddellijk duidelijk dat van de familie wordt verwacht dat zij ermee instemt dat wat Alex is overkomen, een ongeluk was dat door zijn eigen onhandigheid is veroorzaakt.
Razendsnel vliegen er allerlei gedachten door zijn hoofd. Het liefst zou hij de papieren voor de ogen van de officier verscheuren.
De officier ziet de woede in zijn ogen en zegt:
‘Ook al gaat het tegen je principes in, voor zover advocaten die hebben, je hebt weinig keuze. Als je niet tekent, laat ik hem opnieuw oppakken, gewond of niet. Er zijn verklaringen van gevangenen dat Alex hen steeds probeerde te verleiden.’
De officier legt zijn hand op de schouder van de advocaat.
‘Maar dat willen we toch geen van beiden? Die jongeman moet toch op zijn gemak, in het bijzijn van zijn familie, kunnen herstellen voordat hij naar dat centrum met... hoe heet het ook alweer?’
De officier kijkt even in het dossier van Alex.
‘Instituto de Conducta y Reintegración gaat.’
De advocaat wil nog iets zeggen, maar de officier drukt hem een pen in zijn hand. Hij tekent beide exemplaren van de verklaring, waarna hij er één meekrijgt.
Voordat hij vertrekt, geeft hij de officier nog een hand. Als advocaat is het niet bepaald verstandig om ruzie met justitie te maken.
Eenmaal in zijn auto laat hij zijn tranen vrijelijk lopen. Pas daarna belt hij het Instituto de Conducta y Reintegración. Hij vertelt wat er gebeurd is. Zoals hij had verwacht, is Alex familie al aanwezig. Hij vraagt de medewerker de familie nog niets te vertellen totdat hij zelf aanwezig is.
******************
Clara zit met haar ouders vol spanning te wachten in een kleine kamer van het Instituto de Conducta y Reintegración. Ek moment kan de advocaat met haar broer Alex arriveren. Niet alleen zij, maar ook haar ouders zitten vol vragen over hoe hij zich voelt, wat hem allemaal overkomen is, of hij mishandeld is, al weten ze daarop het antwoord. Maar bovenal willen ze Alex laten voelen dat hij hun zoon is van wie ze onvoorwaardelijk houden. Clara had zich de laatste maanden zo goed mogelijk laten informeren over hoe de overheid met homo’s omgaat. Dat was niet zo eenvoudig, maar uit de verhalen die ze heeft opgevangen of op illegale sites op internet heeft gevonden blijkt dat mishandeling schering en inslag is en dat sommige mannen vanuit de gevangenis van de radar verdwijnen.
Wie eenmaal verdacht wordt, kan erop rekenen dat de zedenpolitie hem voortdurend in de gaten houdt. Niet alleen op straat, maar ook in zijn digitale contacten. Van privacy is dan geen sprake meer. Soms heeft iemand pech en wordt hij in de val gelokt door bijvoorbeeld een provocateur. In die gevallen helpt ontkennen niet, daar zorgt een speciale behandeling wel voor. Dit was haar broer immers ook overkomen.
Als de advocaat binnenkomt met een medewerker van het instituut en zonder Alex verschijnt er vertwijfeling in de ogen van de familie. De advocaat vertelt wat er gebeurd is en wat de situatie nu is. Alex heeft bij de mishandeling ernstig hersenletsel opgelopen. Omdat de artsen vrezen dat zijn hersenen gaan zwellen, wordt hij op de intensive care beademd en diep gesedeerd. Pas wanneer zijn toestand het toelaat, zullen ze proberen de sedatie af te bouwen.
Op de vraag of Alex er hersenschade aan zal overhouden, moet hij het antwoord schuldig blijven, hij is immers advocaat en geen arts.
De familie reageert geschokt. Clara begint te huilen en haar ouders zitten er verslagen bij. De advocaat is bijzonder gesteld geraakt op zijn cliënt Alex. Het verheugt hem te zien dat de familie zoveel om hem geeft. Meestal worden jongens zoals Alex direct door hun familie verstoten.
Wanneer hij de familie over de overeenkomst met justitie inlicht én dat Alex naar een gewoon burgerziekenhuis moet worden overgebracht, wordt er nauwelijks gereageerd. Hij vraagt zich af de betekenis ervan wel tot hen door is gedrongen. De medewerker van het instituut biedt aan de overplaatsing naar een nabijgelegen ziekenhuis te regelen. Als alles volgens plan verloopt, kunnen ze Alex overmorgen eindelijk weer zien.
******************
Als Lin thuiskomt ziet ze Bram met een big smile naar zijn telefoonscherm staren.
‘Zo, Flupke, het is nogal leuk zo te zien’
‘Ja, het is Erik die allerlei lieve en grappige berichtjes stuurt, hij zegt dat hij stapelgek op mij is’
Dan ziet Bram een lichte paniek in de ogen van Lin.
‘Oh god, waar zijn jullie mee bezig, Bram?’