Eindelijk was het de advocaat van Alex gelukt om een afspraak met de officier van justitie te krijgen. Ze hadden lang onderhandeld en uiteindelijk was de officier ermee akkoord gegaan dat hij wel wilde schikken. Volgens de officier mocht de advocaat blij zijn dat hij zo schappelijk was. Voor mannen zoals Alex zouden de zwaarste straffen moeten gelden. ‘Ik persoonlijk heb liever met moordenaars te doen, dan met dit soort monsterlijke wezens’, had de officier gezegd.
Maar voor een flinke boete en de voorwaarde dat Alex zich liet behandelen in een nog nader vast te stellen conversiekliniek wilde hij wel afzien van verdere strafvervolging. De advocaat had ook voor elkaar weten te krijgen dat, zij het voor een hoger boetebedrag, de familie zelf de kliniek mocht uitzoeken.
De advocaat had een volmacht van de familie en kon direct tekenen waarna Alex in principe vanaf dat moment vrij was.
Tevreden zit de advocaat in zijn auto op weg naar de gevangenis om Alex op te halen. Hij heeft met de familie afgesproken dat hij hem direct brengt naar het in het centrum van het land gelegen Instituto de Conducta y Reintegración. De familie is daar ook op weg naar toe. De advocaat heeft zich grondig verdiept in de werkwijze van het instituut en heeft het de familie aanbevolen. Het kost een smak, maar dan heb je ook wat. Het instituut heeft een zeer hoog succespercentage wat betreft het genezen homoseksuele mannen. Daarnaast worden er regelmatig patiënten voor een intensievere behandeling naar Spanje gestuurd. Veelal verdwijnen deze mannen van de radar van de nationale justitie. Niemand weet wat er met hen gebeurd. Maar justitie maakt zich er geen zorgen over. Als het land de genezen patiënten willen houden, of dat ze ze daar afmaken, justitie vindt het best. Er is geen reden om lastige vragen te stellen.
De advocaat weet echter dat het hoge genezingspercentage grotendeels te danken is aan vrijwilligers die helemaal niet homoseksueel zijn. Ze werken voor een ondergronds netwerk dat homoseksuele mannen een uitweg probeert te bieden. Ze laten zich zogenaamd vrijwillig opnemen en worden na enige tijd als genezen ontslagen. Sommigen hebben zich al meerdere keren onder verschillende namen laten opnemen.
Aangekomen bij de gevangenis ontstaat er een grote paniek. Een paniek die alleen maar groter wordt nu hij de machtiging heeft overlegd waarmee de gevangenis Alex aan diens advocaat moet meegeven. Hij zit al een tijdje in de wachtkamer als de directeur verschijnt.
Hij vertelt hoe Alex vanmorgen buiten zijn cel in de gang geheel naakt zwaargewond gevonden is. Hoe hij uit zijn cel is gekomen, is onduidelijk. Ook is nog niet bekend wie hem daarna zo toegetakeld heeft. Alex ligt in coma in het gevangenishospitaal. Hij heeft bij de mishandeling meervoudig ribletsel en diverse andere trauma's opgelopen. De directeur kan niet zeggen hoe hij er nu aan toe is.
Alex blijkt op de intensive care te liggen. De artsen kunnen nog niet zeggen of er sprake is van permanente hersenschade. Over een paar dagen weten ze pas meer.
Dan zegt de directeur tegen de arts: ‘de patiënt kan hier niet blijven, hij is vrij dus stuur hem maar naar een gewoon ziekenhuis’. De arts werpt tegen dat Alex op dit moment te instabiel is om veilig vervoerd te worden. Maar de directeur zegt; ‘hij is vrij, dus je zorgt er maar dat hij vervoerd kan worden. Als de advocaat het goed vindt, wil ik hem hier nog wel een dag houden, maar overmorgen moet de patiënt hier weg zijn’. De advocaat is zichtbaar aangedaan. De directeur laat de advocaat achter bij de arts zodat ze samen naar een oplossing kunnen zoeken.
******************
Lin hoort Bram vrolijk fluitend binnenkomen. Hij heeft een grote bos bloemen voor haar meegebracht.
‘Je hebt het lang volgehouden met Erik. Waaraan heb ik deze bloemen verdiend? Ze zijn prachtig, Flupke. Maar je moet wel een beetje oppassen met je geld.’
‘Ach, Lientje, jij bent mijn laatste dollar waard’.
‘Daar geloof ik niets van, Flupke. Ik denk dat die naar Erik gaat’, zegt ze plagerig.
‘Nee hoor, de voorlaatste gaat naar hem’, lacht Bram.
‘Maar vertel eens hoe was de avond en nacht? Ik had je eerlijk gezegd al voor de lunch terug verwacht.”
‘Erik is niet gaan zwemmen, dus we hadden nog de hele ochtend en middag de tijd. We hebben gegamed en daarna heb ik hem geholpen met opruimen en wat schoonmaken. Dat had hij Mieke beloofd. Daarna zijn we even naar de markt gegaan om bloemen te halen’.
‘Erik schoonmaken? Daar lijkt hij mij niet het type voor. Hoe heeft Mieke hem zover gekregen?’
‘Mieke niet, maar Jeffrey wel’, zegt Bram.
Als Lin hem vragend aankijkt, zegt Bram: ‘Jeffrey hangt het partijstandpunt aan dat vrouwen vooral geschikt zijn voor kinderen baren, opvoeden en het huishouden. Dat Erik helpt in het huishouden voelt hij als een soort van verzet tegen Jeffrey. Al denk ik niet dat hij of zijn partij het weet’.
‘Het is in ieder geval een lief gebaar. Voor zover ik Mieke ken, denk ik wel dat ze het enorm waardeert’, zegt Lin.
‘Leuk hoor Flupke, dat je met Erik hebt schoongemaakt. Dat gaan wij ook maar eens vaker samen doen, maar vertel eens, hoe was de nacht met Erik?’
‘Ooh, Lientje, die was geweldig. Konden alle nachten maar zo zijn. In de Woo kon ik al bijna niet van hem afblijven. Eenmaal bij hem thuis, begonnen we direct te zoenen en hebben we elkaar uitgekleed. Nu ja, bijna de kleren van elkaars lijf gerukt. We hebben het voor het eerst gedaan en het was geweldig. En dan het vanmorgen samen naast hem wakker worden. Ik was zo gelukkig. Kon elke dag maar zo beginnen.’
Bram ziet dat er bij Lin een traantje in haar oog parelt. ‘Wat is er’, vraagt hij. ‘Het is niets, ik ben zo gelukkig voor jou. Het zou inderdaad elke dag zo moeten zijn, Flupke. Maar helaas, je weet het zelf; het mag niet zo zijn’.
Terwijl Lin de bloemen in de vaas zet, moet ze denken hoe zij en Bram samenleven. Ze wordt wel vrijwel elke ochtend naast hem wakker. Ze vindt het heerlijk zoals hij haar soms tegen zich aandrukt en streelt. Maar wat zij werkelijk van Bram wil, mag niet zo zijn. Ze vindt het vreselijk jammer dat niet zij, maar Erik de grote liefde van Bram is. Ze wil het niet, maar toch voelt ze zo nu en dan steken van jaloezie.
Maar ook al vormt ze dan niet met hem het gedroomde koppel. Het is nog altijd haar Bram. Lin ziet zichzelf als de sterkste van de twee. Ze vindt het dan ook haar taak vooral hem te beschermen.
******************
Als Mieke thuiskomt ruikt ze direct dat Erik aan het koken is. Ze loopt naar hem toe en slaat haar armen om zijn middel en geeft hem een zoen in zijn nek. Dan merkt ze de bos bloemen op de tafel. ‘Gekkie, waaraan heb ik die bloemen te danken? Ik had iets voor jou moeten meebrengen. Ik kan zien dat je je best gedaan hebt op het huishouden. Ik dacht dat je dit alleen maar voorgenomen had om een statement tegen de partij te maken. Al interesseert dat waarschijnlijk niemand daar een biet. Maar dat je het ook daadwerkelijk zo voortvarend zou doen had ik niet verwacht. Is er verder nog iets bijzonders gebeurd?’
‘Niet echt’, mompelt Erik. ‘Ik heb vanmorgen met Bram gegamed en hij heeft zowaar een keer gewonnen. Maar binnenkort reken ik nog wel met hem af en ga hem dik verslaan.’
Mieke laat Erik los en hij voelt dat ze wil doorvragen over Bram. Hij draait zich om en met de pollepel nog in de hand zegt hij: ’De bloemen heb je gewoon verdiend, omdat je zo’n geweldige vrouw bent.’ Voor Mieke nog wat kan zeggen, zoent hij haar stevig op haar mond en beiden sluiten daarbij hun ogen’ Voor even voelt Mieke zich intens gelukkig.
Dan merkt ze plotseling dat de wasmachine draait.
‘Zo ben je ook aan het wassen geslagen? Weet je wel hoe het moet?’
‘Het is alleen maar het beddengoed. Daar kan ik niet veel aan verpesten. Ik heb de slaapkamer een keer grondig schoongemaakt’
‘Maar gekkie, het beddengoed ligt er nog geen week op’
Erik zegt ‘sorry dat heb ik allemaal niet zo in de gaten gehouden. Is het slecht voor het beddengoed?’
Voordat Mieke kan antwoorden heeft hij zich weer omgedraaid naar het fornuis.
Mieke draait zich ook om en loopt van hem weg.
‘Ik ga me even omkleden. Hoe laat eten we?’
‘Over een half uurtje’, zegt Erik
Mieke kijkt naar de bloemen, naar Erik en loopt de slaapkamer in. Het ruikt er fris, té fris. Haar gevoel zegt dat er iets niet helemaal klopt.