In het slot bereikt de ware thematiek van de musical een emotioneel hoogtepunt. Het is een ijzersterk einde dat je haast dwingt om niet alleen naar de jaren dertig te kijken, maar ook naar het huidige tijdsgewricht. In dat opzicht voelde de voorstelling opvallend verwant aan mijn eigen romans Machteloos en Dansen op de Rand.

In deze roman duikt de schrijver vol overgave in de muziekwereld van de late jaren zestig (1967–1968). Het boek boeide me vanwege de originele opzet. Mitchell heeft de roman opgebouwd als een driedelig muziekalbum, waarbij elk hoofdstuk is vernoemd naar een songtekst en geschreven is vanuit het wisselende perspectief van een van de bandleden.