Utopia Avenue - David Mitchell

In deze roman duikt de schrijver vol overgave in de muziekwereld van de late jaren zestig (1967–1968). Het boek boeide me vanwege de originele opzet. Mitchell heeft de roman opgebouwd als een driedelig muziekalbum, waarbij elk hoofdstuk is vernoemd naar een songtekst en geschreven is vanuit het wisselende perspectief van een van de bandleden.

Als lezer werd ik meegesleept in de stormachtige biografie van een fictieve Britse folk- en rockband. De roman beschrijft hun moeizame, bescheiden begin in de Londense undergroundscene ontzettend sterk. Wat volgt is een duizelingwekkend snelle opmars, waarin de band uitgroeit tot een van de meest succesvolle acts van hun tijd. Het contrast met het plotselinge, abrupte einde van de band is groot en laat een diepe indruk achter. Een van de boeiendste aspecten van de roman is de manier waarop de fictieve bandleden zich door de échte muziekgeschiedenis bewegen. De ontmoetingen met iconen zoals David Bowie, Pink Floyd, Mama Cass, Janis Joplin en Brian Jones zijn fantastisch uitgewerkt. Mitchell grijpt deze momenten slim aan om allerlei historische weetjes en anekdoten in het verhaal te verweven, wat de sfeer van de jaren zestig heel tastbaar en geloofwaardig maakt.Toch kent deze muzikale reis ook haar schaduwzijden. De opbouw van de roman voelt gaandeweg zo nu en dan behoorlijk chaotisch aan. De schrijver verliest zich regelmatig in een overdaad aan tekst; de functie van sommige passages en zijpaden blijft volstrekt onduidelijk. Dit zijn pagina's die de vaart uit de popbiografie halen en die je als lezer eigenlijk beter had kunnen overslaan. Soms maken veel woorden een boek simpelweg niet beter, en een strakkere regie had dit fascinerende verhaal nóg krachtiger gemaakt.

Samengevat is deze roman een absolute aanrader voor mij als muziekliefhebber die een diepe duik in de jaren zestig wel kan waarderen. Het verhaal fascineert en herbergt een prachtige dynamiek, maar de chaotische structuur en de langdradige, overbodige passages stoorden me wel.