Moederschap en herinneringen in queer film Jimpa

Gezien: De voorpremière van Jimpa, geregisseerd door Sophie Hyde. De semi-autobiografische film volgt de Australische Hannah (gespeeld door Olivia Colman) die een film wil maken over haar ouders. Samen met haar non-binaire tienerdochter Frances reist zij naar Amsterdam om haar vader Jimpa (een rol van John Lithgow) te bezoeken. Hij verliet ooit zijn gezin om zich volledig onder te dompelen in het Amsterdamse homoleven.

De situatie wordt ingewikkeld wanneer Frances besluit een jaar bij haar grootvader in Amsterdam te willen blijven wonen. Daardoor wordt Hannah gedwongen om opnieuw naar haar jeugd, haar vader én haar eigen ideeën over het ouderschap te kijken.Het acteerwerk van Colman en Lithgow is prachtig. Ook de Nederlandse cast maakt indruk. Jimpa heeft zich omringd met een hechte, flamboyante en inmiddels ouder wordende queer vriendengroep, waarin rollen zijn weggelegd voor onder anderen Hans Kesting, Romana Vrede, Frank Sanders en Arjan Ederveen. De film laat mooi zien hoe de generatie die de aidscrisis heeft overleefd zich verhoudt tot een jongere generatie die haar weg zoekt in een veel vrijere, vloeibaardere samenleving.

Toch wilde de film naar mijn smaak iets te veel verhaallijnen tegelijk vertellen. De eerste ervaringen van Frances in Amsterdam krijgen bijvoorbeeld erg veel aandacht, terwijl ik juist graag meer had gezien van Jimpa's eigen geschiedenis. Dat levensverhaal wordt nu vooral via erg korte flashbacks aangestipt. De film had aan kracht gewonnen als Sophie Hyde zich iets meer op dat centrale verhaal had geconcentreerd.

Al met al is Jimpa een boeiende en warme film die een bezoek aan de bioscoop absoluut waard is: ✭✭✭✭

(foto: © Cinéart / Protagonist Pictures)

#Jimpa #Filmblog #Recensie #OliviaColman #JohnLithgow #QueerCinema #NederlandseFilm #Bioscooptip