Kreta 1980

Toen wist ik nog niet dat ik tientallen jaren later verhalen zou schrijven. Maar misschien was ik toen al onderweg. Niet alleen met een rugzak, maar ook met een hoofd vol vragen, herinneringen en verhalen.

Soms vraag ik me af hoeveel mooie verhalen nooit gelezen worden.
Niet omdat ze slecht zijn.
Niet omdat niemand ze wil lezen.
Maar omdat een foto van een kat, een vakantiezonsondergang of een bord pasta nu eenmaal sneller voorbij komt op een tijdlijn.

Lezen vraagt iets anders.
Even stilstaan.
Even tijd maken.
Even nieuwsgierig zijn naar iemand die je nog niet kent.

Misschien is dat ook precies waarom ik blijf schrijven.
Voor die mensen die wél even blijven hangen.
Voor de lezer die wil weten hoe het verder gaat met Bram en Erik.
Of met Egon.
Of met Jules.

Dat zijn er misschien niet enorm veel.
Maar één echte lezer is uiteindelijk voor mij meer waard dan honderd vluchtige likes..