Ben Howard Summertour

Afgelopen woensdag bezocht ik het concert van Ben Howard tijdens zijn Summer Tour in Paradiso. Howard heeft de afgelopen vijftien jaar een aantal schitterende albums gemaakt, waaronder Every Kingdom en Noonday Dream. Mijn verwachtingen waren dan ook hoog.

Zijn muziek ontwikkelde zich in de loop der jaren van indie-folk naar een sfeervolle, experimentele vorm van alternatieve rock. Juist daarom had ik gehoopt op een gevarieerd optreden. In de praktijk bleek het concert echter verrassend eenvormig. Veel nummers volgden dezelfde opbouw: een combinatie van cello, viool en bijzondere geluidseffecten, ondersteund door een wat trage, slepende zang.

Hoewel Paradiso volledig was uitverkocht, reageerde het publiek opvallend terughoudend. Buiten een groep trouwe fans bleef het enthousiasme beperkt. Het geheel voelde wat braaf aan en kwam nergens echt los.

Dat lag overigens niet aan de band. De muzikanten speelden uitstekend. De bezetting bestond uit Mickey Smith (multi-instrumentalist), India Bourne (cello), Nat Wason (gitaar), Raven Bush (viool), R.D. Thomas (keyboards, synthesizers en aanvullende gitaren) en Kyle Keegan (slagwerk). Clara Mann verzorgde het voorprogramma en nam daarnaast de backing vocals voor haar rekening.

Deze ijzersterke band kon echter niet voorkomen dat het geluid regelmatig modderig klonk. De akoestiek van Paradiso blijft wat mij betreft een zwak punt; ook bij eerdere concerten viel me dat al op.

Dit alles neemt niet weg dat Ben Howard prachtige muziek maakt. Zijn albums blijven wat mij betreft de moeite waard. Thuis, luisterend vanuit een comfortabele stoel, komen zijn subtiele composities misschien zelfs beter tot hun recht. Bovendien is dat een stuk aangenamer dan ruim twee uur staan tussen een publiek dat maar moeilijk op gang komt.