Erik en Bram:wat niet mag zijn (19)

Na de waarschuwing van Lin was Bram in paniek geraakt. Hoe had hij zo stom kunnen zijn? Erik en hij hadden dan wel wekelijks hun chatberichten van hun telefoons verwijderd, maar als informaticastudent wist hij — of had in ieder geval verdomd goed kunnen weten — hoe de software werkte.

Enkele jaren geleden had de overheid telefoonleveranciers verplicht om in alle communicatiesoftware een verborgen controlefunctie op te nemen. Elk bericht dat werd verstuurd, werd niet alleen bij de ontvanger afgeleverd, maar ook opgeslagen in een centraal archief. De gebruikers merkten daar niets van. De berichten verdwenen misschien van hun telefoons, maar bleven ergens bewaard in de diepste, verborgen krochten van een van de vele datacentra. Als Erik en hij onder de aandacht van de zedenpolitie zouden komen, konden hun gesprekken binnen enkele minuten worden opgevraagd. Weken aan liefdesverklaringen lagen daar gewoon op de politie te wachten.

Toen de eerste paniek over was zocht hij met Lin naar een oplossing.

Erik was zich nog van geen kwaad bewust, totdat hij een berichtje van Bram ontving waarin hij en Lin hem en Mieke uitnodigden om te komen eten. Even later volgde een tweede berichtje: “Denk na en stop met onnodig appen”.
Lang hoefde Erik hier niet over na te denken. Hij vond het vreselijk stom van hemzelf. Hij was altijd zo voorzichtig geweest met de berichten die hij verstuurde en al helemaal nadat hij in elkaar was geslagen. Maar door de intense liefde die hij voor Bram voelde, had hij zich helemaal laten gaan.
Erik en Mieke hadden al direct voor dezelfde week een afspraak gemaakt. Een gezellige avond waarna bleek dat Erik zijn telefoon bij Bram had laten liggen.

Met veel bloed, zweet en tranen en met aanvullende kennis van een nerdy studiegenoot was het Bram gelukt om via een beveiligingslek toegang te krijgen tot de verborgen controlefunctie op hun telefoons. Gelukkig hadden Erik en hij hetzelfde toestel, zodat hij de ingreep maar één keer hoefde uit te zoeken. De seconden kropen voorbij terwijl hij naar de voortgangsbalk op zijn computerscherm staarde. Uiteindelijk was het gelukt. Hij had de controlefunctie uitgeschakeld en de achtergebleven gegevens op beide telefoons verwijderd.
Maar zijn paniek was daarmee niet verdwenen. De berichten die eerder naar het centrale archief waren doorgestuurd, kon hij onmogelijk wissen. Misschien had de zedenpolitie hun gesprekken zelfs al bekeken of gekopieerd. Daar kon hij niets meer aan veranderen.

Inmiddels waren ze een paar weken verder. Hun telefoons waren zo goed mogelijk beveiligd en ze wisselden nog steeds berichten uit, maar letten daarbij heel goed op wat ze schreven. Toch waren ze geen van beiden helemaal gerust. Wat als de zedenpolitie hun correspondentie al had onderschept en die op een geschikt moment tegen hen zou gebruiken? Zo nu en dan heeft Erik het sterke gevoel dat iets of iemand hem in de gaten houdt. Hij slaapt er slecht door. Maar hij kan zijn gevoel niet hardmaken en zijn rationele ik zegt hem dat hij het zich maar verbeeldt; maar toch.

Het weerhoudt Erik echter niet om zo nu en dan met Bram af te spreken. Meestal in de Woo waar het altijd druk is en dat  creëert, hoe gek het ook mag klinken, een vrijheid die de jongens de kans biedt elkaar al dansend zo nu en dan aan te raken. Het zijn gestolen minuten, soms zelfs maar seconden maar zelfs die korte aanrakingen van Bram zijn voldoende om het niveau van gelukshormonen in zijn lichaam te doen exploderen. Soms spreken ze af om bij Erik of bij Bram thuis te gamen. Bij aanwezigheid van Mieke zijn het twee brave mannen die volledig opgaan in het spel, maar alleen met Lin is er niets dat hen weerhoudt om elkaar zo nu en dan te zoenen. Het doet Lin zo nu en dan pijn, maar ze laat niets merken. Het gevoel Flupke zo gelukkig te zien verzacht de pijn.

******************

De overplaatsing van Alex was niet helemaal vlekkeloos gegaan, maar toen na twee dagen bleek dat hij stabiel genoeg was heeft  het Instituto hem laten overbrengen naar een naburig ziekenhuis. Na een week was duidelijk geworden dat de goden  wel met Alex geweest moeten zijn. Hij bleek geen hersenbeschadiging aan de mishandeling te hebben overgehouden. Een paar extra trappen tegen zijn hoofd meer en hij was er sowieso niet meer geweest. Alex zelf herinnert zich maar weinig van wat er gebeurd is. Alleen dat er een paar mannen plotseling in zijn cel waren verschenen, hem de kleren van het lijf rukten en begonnen te slaan. Daarnaast is alles nog slechts een waas. Zijn advocaat heeft het vermoeden dat dit alles gepland was en vraagt zich af of het overleven van het slachtoffer wel de bedoeling was. Maar het is slechts een vermoeden. Een vermoeden waar hij niets mee kan. Hij, Alex en zijn familie zijn gebonden aan een strikte zwijgplicht. Na een paar dagen heeft de behandelend arts Alex uit zijn sedatie gehaald en kon een dolgelukkige Clara weer eens met haar worteltje praten. Het praten was weliswaar de eerste dagen eenzijdig geweest. Alex zei niet veel, alles aan hem deed pijn.

Ook Alex’ ouders waren enorm blij dat het tot dusver allemaal goed was gegaan. Maar ze maakten zich grote zorgen over hoe het allemaal verder moest met hun zoon. Het herstel van zijn gebroken en gekneusde botten zou nog wel een tijdje duren. Maar wat daarna? De advocaat heeft hen op het Instituto gewezen en hen verzekerd dat het betrouwbaar is. Als Alex over een paar weken het ziekenhuis moet verlaten, zullen ze hem daar verder verplegen. En tegelijk aan het speciale conversieprogramma beginnen. Zolang Alex nog in de Nederlandse dependance is, kunnen de ouders contact met hem blijven onderhouden. Eenmaal in Spanje wordt dat heel wat moeilijker. Gewone burgers kregen slechts bij hoge uitzondering een vergunning om de West Europese Unie te verlaten. Dat er zelden jongemannen terugkeerden naar Nederland boeide de overheid niet. Bij navraag stuurde het Instituto desgewenst een overlijdensbericht. Maar waarom zouden de autoriteiten moeilijk doen als het probleem was opgelost?

******************

Een week nadat Alex weer was bijgekomen zitten Bram en Lin op de bank heerlijk tegen elkaar geschoven een film te kijken. Plotseling gaat de bel en als Lin opendoet staat Clara voor haar neus. Lin had haar al vaker uitgenodigd, maar tot vandaag was ze er nog niet op in gegaan.  Ze hadden al wel veel gebabbeld samen en langzaam maar zeker is Lin erg goed met Clara bevriend geraakt. Clara had haar alles al verteld over wat haar broer Alex was overkomen. Lin stelt haar voor aan Bram en zegt:
‘Bram weet het al van Alex. Die twee kennen elkaar zelfs’
‘Kennen?’, zegt Bram. ‘We hebben elkaar wel vaker op de universiteit gezien’.

Bram geeft haar een kus en kijkt haar aan. Op slag heeft ook hij Clara meteen voor zich in genomen.
‘Ik wilde ergens heen om het goede nieuws over mijn broer te delen’ zegt Clara. Nog voordat ze zit  begint ze haar verhaal te vertellen.

De film kan wachten.

Volgende
Volgende

Erik en Bram; wat niet mag zijn (18)